Η ποίηση, ανέκαθεν, όταν θέλει να είναι ειλικρινής, δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει τις εσωτερικές μάχες όλων. Σταδιακά, τις εμφανίζει με τα φώτα και τα σκοτάδια τους. Στη συλλογή «Δεν είμαι ο ΟδυσσΑίας» της Ίριδας Μαργαρίτας Σταυρίδη, που κυκλοφορεί απ’ τις Εκδόσεις Πηγή, η ποιητική γραφή γίνεται ο καθρέφτης μιας διαρκούς συναισθηματικής ανησυχίας, προσκαλώντας τον αναγνώστη σε μια ουσιαστική επαφή με την ανθρώπινη φύση και όλες της τις πλευρές.
Πρόκειται για ένα έργο που στέκεται με τόλμη και θάρρος απέναντι στα εσωτερικά κύματα του κάθε ανθρώπου, προσφέροντας μια βαθιά και συναισθηματικά φορτισμένη κριτική ματιά στη σύγχρονη ψυχοσύνθεση. Αρχικά, και μόνο απ’ τον τίτλο αντιλαμβανόμαστε το θέμα της συλλογής, καθώς μπλέκονται με έναν ευφυή τρόπο, δύο εντελώς αντίθετες μυθικές μορφές, προκαλώντας την περιέργεια του αναγνώστη. Απ’ τη μία, έχουμε το σύμβολο του πολυμήχανου ταξιδευτή, του επιζώντα που καταφέρνει πάντα να νικά τις περιπέτειες του, και να φτάνει στην Ιθάκη. Απ’ την άλλη, έχουμε τον τραγικό ήρωα που λυγίζει κάτω από το βάρος του συναισθήματος, της ματαιότητας και της συντριπτικής σύγκρισης με τους γύρω του.
Η ποιήτρια δηλώνει εξ αρχής: «Δεν είμαι ο ΟδυσσΑίας». Δεν υπόσχεται ηρωικές νίκες, ούτε ατάραχες διαδρομές. Αντίθετα, δίνει φωνή σε όλους εκείνους που νιώθουν ότι πνίγονται, σε όσους παλεύουν με το άγχος της προσδοκίας και την αίσθηση ότι δεν είναι αρκετά «πολυμήχανοι» για τις απαιτήσεις του κόσμου. Γενικότερα, κινείται με πολύ ιδιαίτερο τρόπο στα ποιήματά της, γύρω απ’ τα θέματα του έρωτα, της μοναξιάς, της απώλειας, της αναζήτησης ταυτότητας, της διαρκούς μάχης ανάμεσα σε αυτό που νιώθουμε και σε αυτό που η κοινωνία, περιμένει να γίνουμε.
Η γλώσσα της συλλογής είναι άμεση, απλή, χωρίς περιττούς εντυπωσιασμούς, γεγονός που την κάνει εξαιρετικά προσβάσιμη ακόμη και για εκείνους που δεν έχουν ιδιαίτερη επαφή με την ποίηση. Ο ρυθμός εναλλάσσεται ανάμεσα στον χαμηλότονο ψίθυρο και το απότομο συναισθηματικό ξέσπασμα. Οι μικρές, κοφτές προτάσεις μεταφέρουν με ακρίβεια την αίσθηση της κομμένης αναπνοής και της αγωνίας της στιγμής. Παράλληλα, περιέχει πολλούς συμβολισμούς, οι οποίοι λειτουργούν διαφορετικά στον καθένα από εμάς, ανάλογα με τον συναισθηματικό του κόσμου. Άλλωστε, αυτό σημαίνει ποίηση: μια προσωπική ερμηνεία με εκείνον τον ιδιαίτερο τρόπο, που άγγιξε τον εκάστοτε αναγνώστη.
Το «Δεν είμαι ο ΟδυσσΑίας» είναι μια ποιητική κατάθεση. Καταφέρνει να μετατρέψει την παραδοχή της αδυναμίας σε πράξη θάρρους, υπενθυμίζοντάς μας πως δεν είναι κακό να μην είσαι πάντα ο νικητής του ταξιδιού. Απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο που αναζητά στην ποίηση, να γεννά συναισθήματα, έναν καθρέφτη των δικών του εσωτερικών κυμάτων και μια επιβεβαίωση ότι η ανθρώπινη ευθραυστότητα μπορεί να έχει τη δική της ομορφιά.
Βρείτε το βιβλίο: εδώ
