Σήμερα θα μιλήσουμε για την ποιητική συλλογή του Γιάννη Ζαραμπούκα «Οι άνθρωποι στις κορνίζες» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Συρτάρι.

Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή για την απώλεια, για τους ανθρώπους που βγαίνουν από τις κορνίζες τους τα βράδια και φέρονται σαν παιδιά «τα δάχτυλα βουτούν στο βάζο με τη μαρμελάδα». Ξαναζούν και επιστρέφουν στις κορνίζες τους. Ποιήματα για τους ανθρώπους που στενέυουν στα πρέπει της κοινωνίας για τα φύλα.

Ο χρόνος που περνά υπάρχει σε πολλα ποιήματα, ο πόνος που αφήνει η απουσία, το πένθος, οι αγαπημένοι που φεύγουν. «Φεύγει άραγε ποτέ ο πόνος» ο στίχος που με συγκλόνισε. Ο έρωτας είναι κάτι σωτήριο κάτι που προσφέρει το φως στα ποιηματα της συλλογής, η θλίψη και τέλος τα ανεκπλήρωτα όνειρα.

Τα ποιήματα που ξεχωρίζουν: «Ασκήσεις απουσίας», «Θεραπευτήριο αναμνήσεων», «Τα δέκατα όγδοα γενέθλια» και «Οι εραστές».

Σίγουρα είναι μια ποιητική που αξίζει να διαβαστεί…

Κι απόψε εδώ.
Φυσούν από τα κόκαλα τη σκόνη.
Το χώμα από τα δόντια ξύνουν.
Τεντώνουν τις αρθρώσεις τους.
Τρέχουν στο χολ
και κύκλους κάνουν στο σαλόνι.
Ακουμπούν τα μάγουλα
στα απλωμένα ρούχα.
Καπνίζουν
και τα δάκτυλα βουτούν
στο βάζο με τη μαρμελάδα.
Σαν κουραστούν,
γίνονται πάλι χάρτινοι,
αφήνοντας στο τζάμι μία ρωγμή.

Οι άνθρωποι στις κορνίζες – Γιάννης Ζαραμπούκας | Εκδόσεις Συρτάρι: εδώ