Κάθε φορά που ανοίγουμε την τηλεόραση ή ένα βίντεο στο διαδίκτυο και πετυχαίνουμε μια παλιά ελληνική ταινία, συμβαίνει κάτι παράξενο. Για λίγα λεπτά, ο χρόνος σταματά. Μόνο που πλέον, η θέασή τους συνοδεύεται από μια γλυκόπικρη σκέψη: οι περισσότεροι άνθρωποι απ’ αυτούς, δεν είναι πια εδώ.
Όσο οι πρωταγωνιστές που σφράγισαν τη Χρυσή Εποχή, αποχωρούν ένας-ένας από τη ζωή, τόσο συνειδητοποιούμε ότι δεν χάνουμε απλώς αγαπημένους ηθοποιούς. Χάνουμε τους τελευταίους κρίκους με μια Ελλάδα πιο αυθεντική, πιο θεατρική, πιο ρομαντική, πιο αληθινή.
Σήμερα, οι νεότερες γενιές μεγαλώνουν με εντελώς διαφορετικά ερεθίσματα. Οι γρήγορες οθόνες των κινητών και το εφήμερο περιεχόμενο έχουν αντικαταστήσει τη μαγεία της οικογενειακής προβολής. Για τους νεότερους, το ασπρόμαυρο φιλμ φαντάζει συχνά ξένο. Κι όμως, πίσω από τους κόκκους του φιλμ κρύβεται ένα διαμάντι που αξίζει να ανακαλύψουμε ξανά, και να μην το αφήσουμε να χαθεί.
Αν κάποιος θέλει να καταλάβει τι σημαίνει αυτή η λεγόμενη «Χρυσή Εποχή», δε χρειάζεται να διαβάσει βιβλία. Αρκεί να δει 10 συγκεκριμένες ταινίες που -κατά τη δική μου γνώμη- αποτυπώνουν όλη την γκάμα -δράμα, κωμωδία, δράση, ρομάντζο, ιστορία- αυτού του μεγαλείου:
1. Τα Κόκκινα Φανάρια (1963): Η ωμή αλήθεια της Τρούμπας. Μια ταινία που έφτασε μέχρι τα Όσκαρ, γεμάτη συναίσθημα, ατμόσφαιρα και τραγικές φιγούρες που χαράσσονται στη μνήμη. Απ’ τις πρώτες ταινίες που έσπασαν στίγματα εκείνης της εποχής.
2. Λόλα (1964): Το απόλυτο ελληνικό κινηματογραφικό φιλμ νουάρ. Ο Νίκος Κούρκουλος και η Τζένη Καρέζη σε μια καθηλωτική ιστορία πάθους, εκδίκησης και υπόγειου ηλεκτρισμού.
3. Η Λεωφόρος του Μίσους (1968): Ένα αριστοτεχνικά σκηνοθετημένο δικαστικό και κοινωνικό δράμα που κρατά την αγωνία στο κατακόρυφο μέχρι το τελευταίο λεπτό της προβολής.
4. Η Άγνωστος (1956): Το κλασικό μελόδραμα στα καλύτερα του. Η σπουδαία Κυβέλη δίνει μια βαθιά αριστουργηματική ερμηνεία που δίδαξε υποκριτική στις επόμενες γενιές.
5. Ερωτική Συμφωνία (1972): Μια πιο ώριμη, σκοτεινή και ατμοσφαιρική ματιά στην ανθρώπινη επαφή, με την Καρέζη και τον Καζάκο να παραδίδουν σεμινάριο χημείας.
6. Υπολοχαγός Νατάσσα (1970): Η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία στην ιστορία του παλιού σινεμά. Μια υπερπαραγωγή με φόντο την Κατοχή και τον έρωτα, με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στον πιο δραματικό της ρόλο.
7. Της Κακομοίρας (1963): Ο Κώστας Χατζηχρήστος ως «Ζήκος» προσφέρει το πιο απολαυστικό ρεσιτάλ αυτοσχεδιασμού και ατάκας που γράφτηκε ποτέ στην ελληνική κωμωδία.
8. Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο Κοντός (1961): Η απόλυτη αστική κωμωδία παρεξηγήσεων, με τον Βασίλη Αυλωνίτη να δίνει τον δικό του ρυθμό σε ατάκες που λέμε μέχρι σήμερα.
9. Μια Κυρία στα Μπουζούκια (1967): Λάμψη, χρώμα, μουσική, χορός και η Μαίρη Χρονοπούλου να αποπνέει μια αρχοντιά που λείπει από το σύγχρονο θέαμα.
10. Μια Ιταλίδα απ’ την Κυψέλη (1968): Διαχρονική φινέτσα, γρήγορο σενάριο, πολύ γέλιο και μια Μάρω Κοντού που αποδεικνύει τι σημαίνει φυσική χάρη στην οθόνη.
Ο ελληνικός κινηματογράφος εκείνης της εποχής δεν ήταν απλώς ψυχαγωγία: ήταν η ίδια η ψυχή, ο πυρήνας μιας ολόκληρης κοινωνίας. Κι αν οι πρωταγωνιστές του φεύγουν, η παρακαταθήκη τους μένει εκεί, κλεισμένη σε DVD, έτοιμη να μαγέψει όποιον αποφασίσει να πατήσει το “play”.
«Η Χρυσή Εποχή του Ελληνικού Κινηματογράφου»
Διαβάστε περισσότερα άρθρα: εδώ
