Καμία σχέση δεν είναι αψεγάδιαστη (σώπα, σιγά το νέο θα σκεφτείς από μέσα σου, αλλά μισό λεπτό, διάβασε και παρακάτω).
Η ιδέα ότι δύο άνθρωποι θα καταφέρουν να συνυπάρχουν χωρίς ποτέ να υπάρξει παρεξήγηση, παρερμηνεία ή ένταση είναι όχι μόνο ουτοπική, αλλά και άδικη απέναντι στην ίδια την ανθρώπινη φύση. Οι παρεξηγήσεις δεν είναι εχθρός· είναι το πεδίο όπου η σχέση δοκιμάζει την ωριμότητα και την αντοχή της. Το ζήτημα δεν είναι να τις αποφύγουμε, αλλά να μάθουμε πώς να τις λύνουμε, πώς να τις διαχειριζόμαστε, και κυρίως πώς να τις μετατρέπουμε σε κάτι δημιουργικό.
Η αλήθεια είναι απλή αλλά σκληρή: στις περισσότερες παρεξηγήσεις, κανείς δεν θέλει πραγματικά να λύσει το πρόβλημα· θέλουν απλώς να δικαιωθούν.
Το «ποιος έχει δίκιο» γίνεται πιο σημαντικό από το «πώς θα είμαστε καλά». Όμως η σχέση δεν είναι δικαστήριο. Είναι συνεργασία.
Όσο το εγώ ζητά επιβεβαίωση, τόσο η επικοινωνία παραμορφώνεται. Η δύναμη είναι να μπορείς να πεις: «Μπορεί να μην καταλαβαίνω πλήρως πώς το ένιωσες, αλλά θέλω να το καταλάβω».
Αυτό δεν είναι παραχώρηση. Είναι επένδυση στη σταθερότητα του δεσμού.
Επικοινωνία δεν είναι να πεις αυτό που σκέφτεσαι· είναι να το πεις με τρόπο που ο άλλος μπορεί να το ακούσει.
Αυτό απαιτεί ψυχραιμία, χρόνο, και κυρίως επίγνωση:
πότε είναι η σωστή στιγμή,
ποια λόγια δεν χρειάζεται να ειπωθούν,
ποια συναισθήματα πρέπει πρώτα να ηρεμήσουν.
Ο χρόνος που αφιερώνεται στο να κατανοήσεις πώς επικοινωνεί ο σύντροφός σου, είναι χρόνος που μειώνει μελλοντικές παρεξηγήσεις κατά το ήμισυ.
Η συγγνώμη δεν μειώνει κανέναν.
Αντίθετα, δείχνει συναισθηματική ευφυΐα. Πολλές σχέσεις δεν χαλάνε επειδή έγινε ένα λάθος· χαλάνε επειδή κανείς δεν το παραδέχτηκε. Η φράση «κατάλαβα ότι σε πλήγωσα» έχει μεγαλύτερη θεραπευτική δύναμη από οποιοδήποτε «δεν το εννοούσα».
Η κατανόηση δεν σημαίνει πάντα συμφωνία.
Μπορεί να λες «διαφωνώ, αλλά βλέπω γιατί το ένιωσες έτσι».
Αυτό είναι ο ορισμός της ενσυναίσθησης — και χωρίς ενσυναίσθηση, καμία σχέση δεν μπορεί να παραμείνει υγιής μακροπρόθεσμα.
Μια σχέση που αντέχει δεν είναι αυτή που δεν μαλώνει ποτέ· είναι αυτή που μαθαίνει να επανασυνδέεται. Οι άνθρωποι δεν είναι στατικοί· αλλάζουν, εξελίσσονται, επηρεάζονται. Το ζευγάρι που επιβιώνει είναι αυτό που μαθαίνει να επανεπιλέγει ο ένας τον άλλον, κάθε φορά που κάτι τους απομακρύνει.
Η επανασύνδεση μετά από μια παρεξήγηση είναι μια σιωπηλή υπόσχεση:
«Παρότι δυσκολεύτηκα, επιλέγω να σε ακούσω ξανά.»
Αυτό δεν είναι αδυναμία· είναι η ουσία της αγάπης.
Κάθε παρεξήγηση δείχνει κάτι βαθύτερο: ένα φόβο, μια ανάγκη, μια ανασφάλεια, ή μια παλιά πληγή. Όταν θυμώνουμε, δεν θυμώνουμε πάντα με το τώρα — συχνά θυμώνουμε με ό,τι δεν έχουμε λύσει μέσα μας. Η σχέση δεν δημιουργεί τα τραύματα· τα αποκαλύπτει.
Αντί να ρωτάς «γιατί τσακωθήκαμε», ρώτα «τι μου έδειξε αυτός ο καυγάς για μένα και για εμάς».
Αυτή είναι η μετάβαση από την παρεξήγηση στη συνειδητότητα.
Η σιωπή δεν είναι πάντα απουσία· πολλές φορές είναι χώρος.
Χώρος για να καθαρίσει το συναίσθημα, να πέσει ο εγωισμός, να επιστρέψει η ηρεμία.
Μια ώριμη σχέση δεν φοβάται τη μικρή απόσταση, γιατί ξέρει ότι δεν σημαίνει τέλος, αλλά επανεκκίνηση.
Το πώς κλείνει ένας καυγάς είναι πιο σημαντικό από το πώς ξεκίνησε.
Μερικές φορές, ένα βλέμμα ή ένα μήνυμα αρκούν για να θυμίσουν στον άλλον ότι παρ’ όλα, υπάρχει φροντίδα.
Η αποκατάσταση δεν χρειάζεται λόγια, χρειάζεται πράξεις μικρής τρυφερότητας, ένα άγγιγμα, ένα “είσαι καλά;”, ένα “έλα να φάμε κάτι μαζί”.
Ο έρωτας δεν πεθαίνει από τις παρεξηγήσεις· πεθαίνει από τη σιωπή μετά!
Η ωριμότητα δεν είναι να μη θυμώνεις· είναι να θυμώνεις χωρίς να πληγώνεις.
Όταν το ζευγάρι έχει επίγνωση των συναισθηματικών του μηχανισμών, του φόβου της απόρριψης, της ανάγκης για έλεγχο, της επιθυμίας για επιβεβαίωση, τότε οι παρεξηγήσεις παύουν να είναι απειλή και γίνονται εργαλεία αυτογνωσίας.
Καμία σχέση δεν προχωρά αν δεν έχει έναν κοινό στόχο: να είναι και οι δύο καλά!Όταν οι δύο άνθρωποι θυμούνται πως βρίσκονται στην ίδια πλευρά και όχι αντίπαλοι αλλά σύμμαχοι, τότε ακόμη και οι συγκρούσεις γίνονται γέφυρες.
Η αγάπη, τελικά, δεν είναι συναίσθημα· είναι συνεχής απόφαση. Μια απόφαση να παραμένεις παρών, να συγχωρείς, να επικοινωνείς, να προσπαθείς.
Οι παρεξηγήσεις δεν είναι καταστροφή, είναι ανθρώπινες ατέλειες μέσα σε μια ανθρώπινη σχέση.
Αυτό που καθορίζει την επιτυχία ενός ζευγαριού δεν είναι αν θα υπάρξουν διαφωνίες, αλλά το πώς θα τις αντιμετωπίσουν.
Μια σχέση ωριμάζει όχι όταν σταματούν οι παρεξηγήσεις, αλλά όταν και οι δύο μαθαίνουν να βλέπουν μέσα από αυτές ο ένας τον άλλον, και λίγο περισσότερο τον εαυτό τους στο πλαίσιο του συνόλου της σχέσης.
Αξίζει να διαβάσετε:
Ανθρώπινες σχέσεις, εντάσεις και πώς να σπάσεις τα μοτίβα
Γιατί οι σχέσεις μας δυσκολεύουν και πώς να τις κατανοήσουμε
Διαβάστε περισσότερες απόψεις: εδώ
