Η «Σπασμένη Φλέβα» (2025) αποτελεί ένα από τα πιο ώριμα και δυνατά δράματα της σύγχρονης ελληνικής κινηματογραφίας, σκιαγραφώντας με απόλυτη ειλικρίνεια την πορεία ενός άντρα προς την ηθική, οικονομική και ψυχική φθορά.
Υπόθεση:
Η ταινία ακολουθεί τον Θωμά, έναν άντρα που βρίσκεται εγκλωβισμένος σε αδιέξοδα που ο ίδιος δημιούργησε αλλά και σε πιέσεις που τον ξεπερνούν. Καθώς τα οικονομικά του χρέη αυξάνονται και οι απειλές γίνονται πιο ορατές, παλεύει να προστατέψει την οικογένειά του, να κρατήσει την επιχείρησή του ζωντανή και να διατηρήσει το τελευταίο ίχνος αυτοσεβασμού του. Η Αθήνα του φιλμ παρουσιάζεται ως ένα τοπίο σκληρό, ασφυκτικό και γεμάτο γωνίες στις οποίες μπορεί κανείς εύκολα να χαθεί, ακριβώς όπως συμβαίνει και με τον ήρωα.
Κριτική:
Με διάρκεια 127 λεπτών, και μαζί την σκηνοθεσία του Γιάννη Οικονομίδη η ταινία καταφέρνει να διατηρεί έναν σταθερό, πυκνό ρυθμό, χωρίς να αφήνει περιθώρια χαλάρωσης. Κάθε σκηνή φαίνεται μελετημένη ώστε να αποτυπώνει όχι απλώς γεγονότα, αλλά τις συνέπειές τους πάνω στον Θωμά. Η σκηνοθεσία λειτουργεί αυστηρά και εστιασμένα: κοντινά πλάνα αποκαλύπτουν τις λεπτομέρειες της καθημερινής εξάντλησης, ενώ οι σκοτεινοί φωτισμοί ενισχύουν την αίσθηση ότι ο πρωταγωνιστής κινείται συνεχώς στο χείλος του γκρεμού.
Ο Βασίλης Μπισμπίκης προσφέρει μια από τις πιο στιβαρές ερμηνείες της καριέρας του, αποτυπώνοντας με ακρίβεια έναν άνθρωπο που προσπαθεί να μείνει όρθιος τη στιγμή που όλα γύρω του τρίζουν. Η Μαρία Κεχαγιόγλου, στον ρόλο της συζύγου, ενσαρκώνει εξαιρετικά τη γυναίκα που προσπαθεί να κρατήσει ισορροπίες σε μια οικογένεια που διαλύεται. Οι δεύτεροι ρόλοι λειτουργούν ως καθρέφτες των κοινωνικών πιέσεων που βιώνει ο ήρωας, προσθέτοντας βάθος και ρεαλισμό.
Η «Σπασμένη Φλέβα» είναι μια ταινία για την απώλεια, την αξιοπρέπεια και το βάρος των επιλογών μας. Δεν επιδιώκει να χαϊδέψει τον θεατή· επιδιώκει να τον ταρακουνήσει. Το καταφέρνει μέσα από ένα σφιχτοδεμένο σενάριο, ισχυρές ερμηνείες και μια σκηνοθεσία που δεν φοβάται να δείξει τη σκοτεινή πλευρά της πραγματικότητας. Πρόκειται για ένα έργο που σε ακολουθεί πολύ μετά το τέλος του — ακριβώς επειδή είναι τόσο αληθινό.
Σπασμένη Φλέβα: εδώ
Διαβάστε περισσότερα άρθρα: εδώ
