Πρέπει να την προτείνουμε ως επαγγελματική διέξοδο; Κάποιοι/ες αποφασίζουν να εργαστούν σε αυτή την κατηγορία, είτε προσωρινά είτε για μεγαλύτερο διάστημα. Υπάρχουν άνθρωποι που την αντιμετωπίζουν ως εργασία με εισόδημα, ανεξαρτησία ή και επιχειρηματική δραστηριότητα, ενώ άλλοι την αντιμετωπίζουν ως ανάγκη επιβίωσης.
Σε «προοδευτικά» πλαίσια (ακτιβιστές, έντυπα, οργανώσεις) η σεξεργασία αντιμετωπίζεται σαν ένα οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα και όποιος εκφράζει επιφυλάξεις, ή ανησυχίες χαρακτηρίζεται ως συντηρητικός, παλιακός και στενόμυαλος.
Το πρόβλημα με αυτή την προσέγγιση είναι ότι υποβαθμίζει τους κινδύνους και τις δυσκολίες αυτής της επιλογής και ταυτόχρονα παραβλέπει ότι η επιλογή δεν είναι ίδια για όλους. Δεν είναι μόνο θέμα προσωπικής προτίμησης – έχει να κάνει με την ασφάλεια, τον κοινωνικό στιγματισμό, την ψυχική υγεία και το νομικό πλαίσιο.
Η κανονικοποίηση μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα:
-Να ασκείται πίεση σε ανθρώπους που δεν θα ήθελαν να μπουν σε αυτή τη δουλειά.
-Να αποκρύπτεται η πραγματική δυσκολία της εργασίας, με τη φράση «όλα τα επαγγέλματα είναι ίσα».
-Να δημιουργείται ένα είδος ηθικού εκβιασμού: «αν δεν το δέχεσαι, είσαι συντηρητικός, σεξιστής και φασίστας».
Με άλλα λόγια, η κανονικοποίηση δεν ισοδυναμεί με αντικειμενική αξιολόγηση της επιλογής. Είναι πολιτισμικό ή ιδεολογικό φαινόμενο παρά πρακτική καθοδήγηση.
Γιατί δυσκολευόμαστε όμως να εναντιωθούμε στην πορνοποίηση του πολιτισμού μας μέρος του οποίας είναι και οι πλατφόρμες τύπου only fans; Καταρχάς επειδή βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα εκδοχή αυτό-εκμετάλλευσης και σε μια νέα μορφή πορνείας. Πριν υπήρχαν πόρνες, πορνογράφοι, πορνογραφία. Σήμερα έχουμε διαδικτυακές σεξ influencers που μιλούν σαν ακτιβίστριες υπέρ των δικαιωμάτων της γυναίκας.
Όσοι υπερασπίζονται με τόσο πάθος τη σεξουαλική εργασία και ενθαρρύνουν τις γυναίκες να κάνουν «μια δουλειά όπως όλες» αν θα συμβούλευαν τη μητέρα, την κόρη, τη σύζυγό, ή την αδελφή τους να νοικιάζονται με την ώρα. Και για να μην υποπέσουμε σε σεξισμό, αν θα παρότρυναν τον γιο, τον αδελφό τους, ή τον πατέρα τους να πάνε με άλλους άντρες ως εργασιακή επιλογή.
Αυτό που πρέπει να κάνουμε όταν μια γυναίκα πεινάει δεν είναι να την στρέψουμε στην σεξεργασία και να δικαιολογούμε τους άνδρες που την κακοποιούν, αλλά να βρούμε άλλους τρόπους για να βάλουμε τροφή στο στόμα της.
Διαβάστε επίσης:
Ρωτήσαμε μία σεξεργάτρια τι είναι αλήθεια και τι μύθος από όσα ακούγονται για το επάγγελμά της
Διαβάστε περισσότερες απόψεις: εδώ
