Η παιδική λογοτεχνία έχει έναν μοναδικό τρόπο να μιλά κατευθείαν στην καρδιά -παιδιών και ενηλίκων- χωρίς περίπλοκες έννοιες, αλλά με εικόνες και συναισθήματα που σφραγίζονται μέσα μας. «Το παπί με το κόκκινο σκουφί», του Γιάννη Χατζηδάκη, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις «Μιχάλη Σιδέρη», είναι ένα από εκείνα τα βιβλία που, με την πρώτη ματιά, φαίνονται απλά, αλλά κρύβουν μια μικρή, ιδιαίτερα τρυφερή δύναμη.
Η ιστορία ακολουθεί ένα μικρό παπί που ξεχωρίζει απ’ το κόκκινο σκουφί του. Μέσα από τις περιπέτειές του, το παιδί – αναγνώστης έρχεται σε επαφή με έννοιες όπως η διαφορετικότητα, η αποδοχή και η ανάγκη να ανήκουμε κάπου χωρίς να χάνουμε εκείνο το κομμάτι του εαυτού μας, που μας κάνει μοναδικούς. Το κείμενο είναι απλό και κατανοητό, ενώ η εικονογράφηση της Μαρίας Σωτηροπούλου, που το συνοδεύει, είναι έντονη, ζωντανή και παραστατική δίνοντας πνοή στην ιστορία και βοηθώντας το παιδί να τη βιώσει πιο άμεσα.
Διαβάζοντάς το, ένιωσα μια γλυκιά οικειότητα, ακόμη κι αν δεν ανήκω πλέον στο παιδικό κοινό. Είναι από εκείνα τα βιβλία που δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν, αλλά να αγγίξουν ευαίσθητες χορδές. Το παπί δεν είναι απλώς ένας ήρωας- είναι μια μικρή υπενθύμιση ότι το να είσαι διαφορετικός μπορεί να είναι και η μεγαλύτερή σου δύναμη. Μου άφησε μια αίσθηση ζεστασιάς, σαν μια ήρεμη ιστορία πριν τον ύπνο, αλλά και μια μικρή σκέψη που μένει λίγο παραπάνω, αναλύοντάς την. Όποιος το διαβάσει, καταλαβαίνει το υπόβαθρο της ιστορίας, αλλά και τη ματιά του συγγραφέα, που επιχείρησε να γράψει κάτι τέτοιο.
Σε επίπεδο αφήγησης, το βιβλίο κινείται σε γνώριμα μονοπάτια της παιδικής λογοτεχνίας, κάτι που λειτουργεί θετικά, καθώς το κάνει άμεσα προσιτό στα παιδιά. Η απλότητα της πλοκής δε μειώνει τη μέγιστη σημασία των θεμάτων που πραγματεύεται, και οφείλει να ξέρει κάθε παιδί. Αντίθετα, επιτρέπει στο μήνυμα να περάσει καθαρά.
Η θεματική της αποδοχής και της ταυτότητας είναι ιδιαίτερα σημαντική, ειδικά στις μικρές ηλικίες όπου τα παιδιά αρχίζουν να συγκρίνουν τον εαυτό τους με τους άλλους. Το κόκκινο σκουφί λειτουργεί ως σύμβολο, πολύ μικρό, αλλά αρκετό για να κάνει τη διαφορά για παιδιά σαν το παπί εκεί έξω. Δεν πρόκειται για ένα «διδακτικό» βιβλίο με την αυστηρή έννοια, αλλά για μια ιστορία που αφήνει χώρο στο παιδί να νιώσει, να σκεφτεί και ίσως… να προβληματιστεί.
Συμπερασματικά, με απλά μέσα, η ιστορία, καταφέρνει να πει το πιο σημαντικό πράγμα σε κάθε παιδί: η διαφορετικότητα δεν είναι εμπόδιο, αλλά κομμάτι της ομορφιάς μας.
*Με αφορμή, λοιπόν, αυτό το άρθρο, αξίζει να σημειωθεί, ότι το Σάββατο 25 Απριλίου, στις 20:30, στην Improsynthesis – Σχολή Αυτοσχεδιαστικού Θεάτρου, στα Πετράλωνα, θα λάβει χώρα η παρουσίαση αυτού του παιδικού βιβλίου.
Τέτοιες εκδηλώσεις, δίνουν χώρο για μια πιο διαδραστική εμπειρία, φέρνοντας το κοινό πιο κοντά στα έργα και στους δημιουργούς τους.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι: Αλεξία Παλαιστή – Ταξιδιωτική Συγγραφέας, Έλλη Μεταξά – Ψυχολόγος/Ψυχοθεραπεύτρια και Μάρω Λεσιώτη – Ρηγάκου – Ηθοποιός/Σκηνοθέτης.
Ίσως, τελικά, αυτή να είναι και η πιο όμορφη συνέχεια για μια τέτοια ιστορία: να βγει από τις σελίδες του βιβλίου και να συναντήσει το κοινό της από κοντά, δημιουργώντας νέες εικόνες, σκέψεις, προβληματισμούς και προσωπικές ταυτίσεις, και στους ενήλικες.
Το παπί με το κόκκινο σκουφί – Γιάννης Χατζηδάκης: εδώ
Διαβάστε περισσότερα άρθρα για το βιβλίο και συνεντεύξεις συγγραφέων/ποιητών: εδώ
