Άρης Δαβαράκης: δημοσιογράφος, στιχουργός και ραδιοφωνικός παραγωγός. Συναντηθήκαμε για δεύτερη φορά. Η πρώτη μας συνέντευξη συνέβη μια δεκαετία πριν. Αυτή τη φορά πραγματοποιήσαμε μια εξονυχιστική αναδρομή της πλούσιας ζωής του. Με αφορμή την παράσταση Αλεξάνδρεια, στην οποία υπογράφει τους στίχους των τραγουδιών και που έκανε πρεμιέρα στις 14 Νοεμβρίου στο θέατρο Παλλάς, μιλήσαμε για όλα. Για τα πρώτα χρόνια στην Αλεξάνδρεια, για τη μετάβαση στην Αθήνα, για την Μελίνα Μερκούρη, για τον Μάνο Χατζιδάκι, για τον Τάσο Μελετόπουλο, για το Τρίτο Πρόγραμμα, για την θητεία του ως στιχουργός και δημοσιογράφος, για τον Διονύση Σαββόπουλο, για τον Αλέξη Τσίπρα και για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ξέχασα κάποιον; Μήπως κάτι; Όλα όσα ειπώθηκαν θα τα διαβάσετε στο yourearticles.
-Γεννήθηκες το 1953 στην Αλεξάνδρεια όπου έζησες τα πρώτα έντεκα χρόνια της ζωής σου. Πως την θυμάσαι;
Η Αλεξάνδρεια είναι ένα κομμάτι της ζωής μου που δύσκολα ξεχωρίζει από ένα μυθιστόρημα που έχω διαβάσει. Φυσικά, υπάρχουν οι εικόνες των γονιών μου με τις οποίες είμαι συναισθηματικά δεμένος αλλά το συνολικό σκηνικό έχει κατοχυρωθεί σαν ένα κομμάτι μυθιστορίας.
-Η πιο έντονη ανάμνηση από την Αλεξάνδρεια;
Ο κήπος της γιαγιάς μου που είχε πανέμορφα λουλούδια. Θυμάμαι τα τριαντάφυλλα και ειδικά τα σκυλάκια, που είχαν αρκετά χρώματα. Η μυρωδιά των λουλουδιών ήταν αξεπέραστη . Ένα κλίμα πραγματικής ευφορίας.
-Η Αλεξάνδρεια επανήλθε στη ζωή σου με την θεατρική παράσταση Αλεξάνδρεια που έκανε πρεμιέρα στο Παλλάς στις 14 Νοεμβρίου. Πως αισθάνεσαι;
Εξαιρετικά! Ο τίτλος της παράστασης οφείλεται στην Αλεξάνδρεια που γράψαμε με την Ευανθία Ρεμπούτσικα για τον Γιάννη Κότσιρα. Πρόκειται για μια παράσταση η οποία απαρτίζεται από έναν εξαιρετικό θίασο και είναι σε ιδέα και σκηνοθεσία του Φωκά Ευαγγελινού. Πιστεύω πως θα είναι η παράσταση του χειμώνα. Αφηγείται μια συγκινητική ερωτική ιστορία που ξεκινάει από τη δεκαετία του 30 και φτάνει μέχρι τη δεκαετία του 60. Με την Ευανθία γράψαμε έξι καινούργια τραγούδια τα οποία τραγουδάνε οι ηθοποιοί.
-Η σχέση με τους γονείς σου;
Οι γονείς μου ήταν δύο πολύ καλά παιδιά. Δυο συνομήλικοι που παντρεύτηκαν από έρωτα. Τους άρεσε να περνάνε όμορφα τη ζωή. Στο σπίτι είχαμε βιβλία και δίσκους. Δεν με κούρασαν, δεν με πίεσαν και είχαμε μια σχέση ανθρώπινη και όμορφη. Με άφησαν να διαμορφωθώ όπως ήθελα. Τους έχασα όταν ήταν νέοι. Και εγώ, επίσης νέος όταν τους έχασα.
-Τους είχες αποκαλύψει την ομοφυλοφιλία σου;
Όχι, δεν το είχα αποκαλύψει. Η μαμά όμως καταλάβαινε. Μια μαμά πάντα καταλαβαίνει. Και επίσημα να το ήξεραν όμως, δεν θα είχαν θέμα με αυτό.
-Η απώλεια τους σε βρήκε σε μια δική σου τρυφερή ηλικία. Αυτό πως σε επηρέασε;
Δημιούργησε τεράστιες ρωγμές. Εκείνη τη στιγμή δεν φαίνονται γιατί εκείνη τη στιγμή προσπαθείς να βουλώσεις τις τρύπες. Οι ρωγμές φαίνονται μετά από χρόνια. Και τις καλύπτεις λανθασμένα. Με εξαρτήσεις και λάθος ενδιαφέροντα.
-Ήσουν καλός μαθητής;
Ποτέ δεν υπήρξα καλός μαθητής. Αλλά ήταν ωραία τα σχολικά χρόνια. Έχω καλές αναμνήσεις.
-Στην Ελλάδα ερχόσαστε οικογενειακώς;
Φυσικά, κάθε καλοκαίρι ερχόμαστε στην Ελλάδα για διακοπές. Ήταν και η ζέστη έντονη, δεν αντεχόταν στην Αίγυπτο. Ερχόμαστε και κάναμε ταξίδια στη πατρίδα. Στο τελευταίο ταξίδι προς την Ελλάδα, το 1964, σε μια στάση στη Ρόδο με το καράβι η μητέρα μου ξεφούρνισε ότι δεν θα επιστρέψουμε ξανά στην Αλεξάνδρεια.
-Επέστρεψες όμως.
Ναι, επέστρεψα πολλές φορές. Μετά από αρκετά χρόνια, μετά τον θάνατο των γονιών μου. Ήθελα να ξεφυλλίσω ξανά αυτό το μυθιστόρημα που σου ανέφερα παραπάνω. Να σεργιανίσω στους δρόμους, να δω το σπίτι της οικογένειας, να αναμοχλεύσω τις μνήμες.
-Αντίκρυσες μια διαφορετική Αλεξάνδρεια;
Η Αλεξάνδρεια έπαψε να είναι αυτό που ήξερα. Η μεταμόρφωση της δεν είναι κάτι με το οποίο μπορώ να ταυτιστώ. Πολύς φανατισμός και καθόλου ανοχή στη διαφορετικότητα.
-Ξέρω ότι συμμετείχες στα γεγονότα του Πολυτεχνείου.
Με τον φίλο μου Τάσο Μελετόπουλο που έχουμε ζήσει τόσα μαζί και γνωριζόμαστε από μικρά παιδιά, βρεθήκαμε και στο Πολυτεχνείο. Ήμασταν μέσα το μοιραίο βράδυ και φύγαμε τελευταία στιγμή από πίσω, απ’ την Μπουμπουλίνας, την ώρα που έμπαινε το τανκς. Ξέρεις, ήμουν τέρμα αντιχουντικός. Πίστευα ανέκαθεν στα δυτικά πρότυπα διακυβέρνησης. Σε αυτή την «καταραμένη» δύση που όλοι σήμερα την βρίζουν και την φτύνουν. Ε, λοιπόν, εγώ πίστευα και πιστεύω πως ανήκωμεν εις την δύση!
-Σε αμφισβήτηση πέρα από τη δύση, έχει βρεθεί κατά καιρούς και η περιβόητη γενιά του Πολυτεχνείου. Έχει βάσει αυτή η σκληρή κριτική που έχει δεχτεί;
Δύσκολη η ερώτηση σου και ακόμα πιο δύσκολη η απάντηση που πρέπει να δοθεί. Από το Πολυτεχνείο ως σήμερα έχουν περάσει πάνω από πενήντα χρόνια. Πολλά έγιναν στραβά στην Ελλάδα και πολλά στραβά υπάρχουν δυστυχώς παντού. Αν δεις, προβλήματα έχει η Γερμανία, η Γαλλία και διάφορα κράτη της Ευρώπης. Ακόμα και οι ΗΠΑ. Σαν κοινωνία, όλοι μας συνολικά δομήσαμε μια χώρα με τρομερά προβλήματα. Μια χώρα που όμως λειτουργεί. Όσο καλύτερα μπορεί. Με μια δικαιοσύνη που πρέπει να εκσυγχρονιστεί, με μεταρρυθμίσεις που είναι αναγκαίες κα με πελατειακές σχέσεις και νοοτροπίες που οφείλουν να εξαλειφθούν. Αυτά όλα δεν προέκυψαν τώρα. Υπήρχαν δεκαετίες. Δεν είναι ζήτημα μιας συγκεκριμένης γενιάς, συγκεκριμένων ψηφοφόρων ή ενός κόμματος. Είναι ζήτημα αντίληψης και νοοτροπίας. Πρέπει να αλλάξει αυτό.
-Σπούδασες στο Παρίσι σωστά;
Ναι. Ήθελα να σπουδάσω σκηνοθεσία αλλά δεν τα κατάφερα να μπω στη σχολή αυτή και τελικά σπούδασα δημοσιογραφία και λογοτεχνία στη Σορβόννη.
Σου άρεσε;
Όχι, δεν πολυπατούσα και πολύ, μη νομίζεις. Το ευχάριστο είναι ότι γνώρισα τον Σταύρο Ξαρχάκο, ο οποίος μεσολάβησε μετέπειτα και έγινα βοηθός σκηνοθέτη του Κώστα Καζάκου όταν ανέβασε το Μεγάλο μας Τσίρκο τον Ιούνιο του 1973, λίγους μήνες πριν το Πολυτεχνείο.
-Αυτό ήταν ευλογία.
Ήταν μια τρομερή εμπειρία, που εκείνη τη στιγμή δεν καταλάβαινα τι γεννιόταν με το έργο αυτό. Το κατάλαβα εκ των υστέρων το πόσο μεγάλη αξία είχε η παράσταση αυτή. Θυμάμαι ότι κατά τη διάρκεια των προβών και των ετοιμασιών, γελούσαμε και δακρύζαμε συνάμα.
-Ξέρω ότι μέσω της καλής σου φίλης Μανουέλας Παυλίδου γνώρισες την Μελίνα Μερκούρη. Πως ήταν σαν άνθρωπος η Μερκούρη;
Η Μελίνα ήταν απερίγραπτη. Ένας άνθρωπος χορτασμένος και γεμάτος. Διέθετε ένα μέγεθος πέραν του συνηθισμένου. Δεν υπήρξαν πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα με το μέγεθος αυτό. Και το αστείο είναι ότι δεν είχε συνείδηση της αύρας αυτής. Χωρίς να κάνει κάτι σπουδαίο. Την έβλεπες να περπατάει στο πεζοδρόμιο και ένιωθες έναν διαφορετικό αέρα. Το μεγαλείο της ήταν η απλότητα της. Εγώ τη γνώρισα όταν είχε κάνει τις μεγάλες της διεθνείς επιτυχίες. Τότε, έμενε σε ένα σπίτι στην Αναγνωστοπούλου. Το πιο σπουδαίο όμως, ήταν πως επρόκειτο για μια γυναίκα που ήταν συντρέχτρα. Όταν κάποιος είχε ανάγκη, βρισκόταν δίπλα του ψυχή τε και σώματι. Και αυτό το λέω και από προσωπική εμπειρία.
-Ίσως η πιο κομβική συνάντηση της ζωής σου ήταν με τον Μάνο Χατζιδάκι;
Ναι, και συνέβη μέσω της Μελίνας.
-Θυμάσαι τη πρώτη φορά που γνωριστήκατε;
Θυμάμαι ότι καθόμουν λίγο πιο πέρα από εδώ που καθόμαστε τώρα, στη Λυκόβρυση, με τη Μανουέλα Παυλίδου και τον Τάσο Μελετόπουλο. Ξαφνικά, είδαμε την Μελίνα να περνά. Σταμάτησε να μας χαιρετήσει αλλά ήταν βιαστική. Πήγαινε σε ένα ραντεβού που είχε στου Φλόκα με τον Χατζιδάκι, τον Γκάτσο και τον θεατρικό παραγωγό Βαγγέλη Λιβαδά. Η Μανουέλα τον ήξερε τον Χατζιδάκι. Εγώ και ο Τάσος όχι. Αμέσως, πεταχτήκαμε σαν σχολιαρόπαιδα και της είπαμε ότι θέλουμε πολύ να τον γνωρίσουμε. Η Μελίνα, βιαστική και αγχωμένη επειδή ήθελε να φτάσει στην ώρα της στη συνάντηση σκέφτηκε το εξής. Να πάει εκείνη πρώτα και να καθίσει στο μαγαζί. Και στη συνέχεια να περάσουμε εμείς τάχα μου τυχαία απ’ έξω, να χαιρετήσουμε και να μας φωνάξει μέσα. Όπερ και εγένετο. Με σύστησε στον Μάνο και αρχίσαμε να μιλάμε. Πάνω στη συζήτηση, του ανέφερα ότι ήμουν μεταφραστής και δούλευα στο Βήμα. Εκείνος, μου έδωσε ένα χαρτάκι με κάποια τηλέφωνα και μου είπε να τον καλέσω τον Σεπτέμβριο, όταν θα αναλάμβανε επίσημα το Τρίτο Πρόγραμμα.
-Τον κάλεσες;
Όταν ήρθε ο Σεπτέμβρης και διάβασα την είδηση στην Καθημερινή, κάλεσα σε κάποιο από τα τηλέφωνα. Μου απάντησε η γραμματέας του, η κυρία Καστρινάκη. Μιλήσαμε με τον Μάνο στο τηλέφωνο και μου ζήτησε να βρεθούμε αμέσως. Πράγματι, πήγα και τον βρήκα στο γραφείο του, στο πρώτο όροφο που έδρευε το Τρίτο Πρόγραμμα. Αφού συζητήσαμε και χωρίς να έχω ιδέα από εκπομπές και ραδιόφωνο, με προσέλαβε και μάλιστα με μισθό μεγαλύτερο από αυτόν που έπαιρνα στη δουλεία που ήμουν. Μου έκανε και αύξηση δηλαδή… Την επόμενη μέρα ανήκα επίσημα στο Τρίτο Πρόγραμμα. Αυτός ήταν ο Μάνος Χατζιδάκις. Γενναιόδωρος, υποστηρικτικός και έδινε ευκαιρίες σε όλους. Ξέρεις πόσες ζωές ανθρώπων φώτισε ο Μάνος;
-Πρέπει να ήταν μεγάλο σχολείο η θητεία σου στο Τρίτο Πρόγραμμα.
Ήταν μια εξαιρετικά δημιουργική στιγμή της ζωής μου. Ο Μάνος έδινε σε όλους μας πλήρη ελευθερία κινήσεων. Έδειχνε εμπιστοσύνη και μας άφηνε να κάνουμε αυτό που θέλουμε. Αυτό δεν υπήρξε ποτέ σε κανένα ραδιόφωνο. Πόσο μάλλον στο ραδιόφωνο του σήμερα. Έτσι, σιγά σιγά ξεκίνησα να βρίσκω τα πατήματα μου και να δουλεύω με τη φωνή μου. Με τη δική του καθοδήγηση φυσικά. Μια μέρα με φώναξε και μου πρότεινε να κάνω μαζί με τον Τάσο Μελετόπουλο μια καθημερινή ωριαία εκπομπή. Με τη βοήθεια της Μαρίνας Τζιραλίδου το ξεκινήσαμε και το χαρήκαμε απίστευτα.
-Το αστείο είναι ότι με τον Τάσο Μελετόπουλο γράφατε και τραγούδια πριν ακόμα το Τρίτο Πρόγραμμα, κάτι που δεν γνώριζε ο Χατζιδάκις.
Όχι καλέ, που να το γνωρίζει; Γράφαμε τραγούδια τα οποία τα ηχογραφούσαμε σε κάτι κασέτες και τα τραγουδούσαν κάποιοι φίλοι μας που δεν ήταν εντελώς παράφωνοι! Όταν ο Μάνος διοργάνωσε τους Αγώνες Τραγουδιού της Κέρκυρας, αποφασίσαμε με τον Τάσο να στείλουμε και εμείς κάποιο δικό μας τραγούδι. Ο όρος ήταν να στείλουμε δυο τραγούδια. Το ένα ήταν το Για Να Σ’ Ακουμπώ Στον Ώμο, που το τραγούδησε η Τάνια Τσανακλίδου.
-Ποια ήταν η αντίδραση του όταν έμαθε ξαφνικά ότι εσύ ήσουν ο στιχουργός;
Ο Χατζιδάκις εντυπωσιάστηκε από το γεγονός. Με τον μοναδικό του τρόπο μου είπε όταν το έμαθε: « Άρη, γράφεις στίχους ε; Δεν ξέρω αν το έχεις υπόψιν σου, γράφω και εγώ μουσική». Λίγες μέρες μετά μου έφερε μια κασέτα με μουσικές και μου ζήτησε να βάλω στίχους. Και έβαλα στίχους. Άκουσε το αποτέλεσμα και του άρεσε, μου είπε πως θα συνεργαστούμε. Στη συνέχεια, γράψαμε τα τραγούδια για τον δίσκο Οι Μπαλάντες της Οδού Αθηνάς, ο οποίος κυκλοφόρησε πιο μετά, αλλά και τα τραγούδια για την Πορνογραφία η οποία προηγήθηκε.
-Άλλη μια σπουδαία στιγμή για τα θεατρικά δρώμενα και η Πορνογραφία.
Η προετοιμασία κράτησε δυο χρόνια, είχαμε αρκετές δυσκολίες και δυστυχώς κατέβηκε πολύ γρήγορα. Έμεινε όμως ο δίσκος.
-Ο λόγος που η Πορνογραφία δεν πήγε καλά;
Ήταν πολιτικό το ζήτημα. Δεν ήταν συμπαθής ο Μάνος στο ΠΑΣΟΚ και μη ξεχνάς και τον πόλεμο που έφαγε από την Αυριανή του Κουρή. Δεν τον υπερασπίστηκε κανείς. Ποιος να βγει τότε να τα βάλει με τον Κουρή; Ακόμα και η Μελίνα βρέθηκε σε τραγικά δύσκολη θέση. Και επειδή τους αγαπούσα και τους δύο, καταλαβαίνω πόσο δύσκολο ήταν όλο αυτό.
-Ο Χατζιδάκις πικράθηκε από την αποτυχία;
Καθόλου. Ήταν συνειδητοποιημένος. Δεν περίμενε να έχει αποδοχή η Πορνογραφία. Δούλευε τη παράσταση για να θυμώσει αυτούς που ήθελε. Και το κατάφερε. Φαντάσου ότι πλήρωσε και από την τσέπη του. Βγήκε ζημιωμένος από κάθε άποψη.
-Ο Νίκος Γκάτσος πως αντέδρασε όταν έμαθε για τη συνεργασία σας;
Χάρηκε πολύ. Μιλούσαμε αρκετά και με τον Γκάτσο. Μου έδινε συμβουλές. Ήταν ένας προσγειωμένος, απλός και ταυτόχρονα βαθύς άνθρωπος.
-Έχουμε αναφερθεί στον Μάνο Χατζιδάκι, τον Νίκο Γκάτσο και τη Μελίνα Μερκούρη. Τρία μεγάλα μεγέθη της νεότερης Ελλάδας. Σήμερα, υπάρχουν αντίστοιχες φυσιογνωμίες;
Μια τέτοια φυσιογνωμία ήταν και ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο οποίος έφυγε πρόσφατα από την ζωή. Σίγουρα υπάρχουν και θα υπάρξουν σπουδαίοι καλλιτέχνες. Απλά, θα χρειαστεί να περάσει χρόνος για να ζυμωθούν και να ωριμάσουν, ώστε σε μια συγκεκριμένη ηλικία τους να μιλήσουμε για το μέγεθος τους. Πρέπει να περάσει καιρός δηλαδή για να ειπωθεί το μέγεθος κάποιου. Τα πρόσωπα που ανέφερες εγώ τα γνώρισα όντας μικρότερος τους και είχαν καλύψει ένα μεγάλο μέρος της διαδρομής τους.
-Θεωρείς ότι η ύπαρξη τέτοιων μεγεθών συσχετίζεται με τις ανάγκες της κοινωνίας;
Όχι απαραίτητα. Για παράδειγμα, η κοινωνία κάποια στιγμή δεν ήθελε να αφουγκραστεί τον Σαββόπουλο. Και για αρκετό καιρό μάλιστα. Θύμωσε μαζί του ολόκληρη η Αριστερά. Και το ΠΑΣΟΚ μαζί. Θυμήσου το Κούρεμα και τα τραγούδια που είχε ο δίσκος. Τους Κωλοέλληνες, το Μητσοτακ, την Αποτυχία της Αριστεράς. Ο Σαββόπουλος όμως επιβλήθηκε με τον τρόπο του στη κοινωνία.
-Μιλώντας για τον Σαββόπουλο, τι είδους σκέψεις σου γέννησε η απώλεια του;
Ένας τραγουδοποιός πέρα από το φυσικό. Άγγιζε το μεταφυσικό. Η ποίηση των τραγουδιών του ήταν γραμμένη με αίμα. Θαύμαζα τη συνέπεια και την αφοσίωση του σε αυτά που αγαπούσε. Μια συνέπεια και μια αφοσίωση σε βαθμό καλογερικό.
-Παράλληλα, φλέρταρες και για ένα μεγάλο διάστημα με το lifestyle. Έγραφες σε περιοδικά, δούλεψες σε νυχτερινά μαγαζιά όπως το θρυλικό Εργοστάσιο. Μετάνιωσες;
Θα μετάνιωνα αν έβριζα έναν άνθρωπο χωρίς λόγο, αν του φερόμουν άσχημα. Δεν θεωρώ ότι υπάρχει λόγος να μετανιώσω για το ότι συμμετείχα σε κάτι που ήταν όλη η κοινωνία συμμέτοχη. Έγραφα στον Ταχυδρόμο, τη στήλη με τις περίφημες «Σφήνες» και στη συνέχεια τα καυστικά «In and Out». Θυμάμαι, έπαιρνα τη δεκαετία του 90 το λεωφορείο για να πάω κάπου και δεν υπήρχε άνθρωπος που να μη κράταγε στα χέρια του το ΚΛΙΚ ή το Nitro. Η επιρροή του lifestyle έπρεπε να συμβεί και συνέβη.
-Τι γεύση σου άφησε η νύχτα;
Θα σου απαντήσω με ένα τετράστιχο από τα Νυχτερινά Αγάλματα:
«Η νύχτα είναι σκοτάδι μπορεί και συγχωρεί
και σ’ ακουμπάει σαν χάδι και σβήνει τη πληγή
την ώρα που τα ράσα σου σ’ αφήνουνε γυμνό
και καίγεται η ανάσα σου κι αφήνει έναν λυγμό»
-Πιστεύω πως δεν είναι για πολύ η νύχτα.
Έχει ημερομηνία λήξης. Κουράζει. Μέχρι που μπορεί να σε καταστρέψει. Εγώ τη γλύτωσα.
-Τη γλύτωσες και από τις καταχρήσεις. Νίκησες.
Μέχρι τα 26 μου ήμουν εναντίον σε όλα, ακόμα και στο απλό τσιγάρο. Από τα 26 και μετά οι καταχρήσεις συνδυάστηκαν με τη διασκέδαση. Η διασκέδαση ήταν η δικαιολογία που έδινα στον εαυτό μου για να πίνω. Εξάλλου, δεν έπινα ποτέ μόνος μου. Έλεγα «Ρε παιδιά, δεν είμαι αλκοολικός. Μόνο με τη παρέα πίνω». Ώσπου έπαθα τρεις παγκρεατίτιδες, εκ των οποίων η μία ήταν οξεία αιμορραγική και με κράτησαν στον Ευαγγελισμό 3,5 μήνες. Εκεί, κινδύνεψα πραγματικά. Έφτασα στον τάφο. Ευτυχώς, εκείνο το μοιραίο βράδυ που βρέθηκα στα επείγοντα, βρισκόταν και ο νεαρός γιατρός Σπύρος Δρακόπουλος. Με δική του ευθύνη με πήρε στα χέρια, με χειρούργησε και μου έραψε το πάγκρεας, το οποίο ήταν έτοιμο να σκάσει εντελώς.
-Το 2005 είχες μια περιπέτεια σε μια υπόθεση ναρκωτικών όπου στην αρχή προφυλακίστηκες αλλά τελικά αθωώθηκες.
Ήταν μια απίστευτη περιπέτεια. Προφυλακίστηκα και εγώ και ο Τάσος. Ξέραμε ότι επρόκειτο να έχει αίσιο τέλος για εμάς, αφού είμαστε αθώοι. Απλά, ήταν Γολγοθάς μέχρι να έρθει η στιγμή της αθώωσης. Τελικά, αθωωθήκαμε ομόφωνα και πανηγυρικά και μάλιστα λάβαμε και αποζημίωση από τα ευρωπαϊκά δικαστήρια για τους κάκιστους χειρισμούς της ελληνική δικαιοσύνης.
-Πώς πέρασες μέσα στη φυλακή;
Ήταν πολύ ζόρικο, ειδικά στην αρχή. Έχουν περάσει αρκετά χρόνια, το αφηγούμαι σαν ταινία πλέον. Αλλά εκείνη τη στιγμή που το ζούσα ήταν σοκαριστικό. Θυμάμαι ότι τη μέρα που μπήκα φυλακή, είχα στη τσέπη μου ένα εικόνισμα της Υπαπαντής. Και το αστείο είναι ότι η μέρα αυτή ήταν της Υπαπαντής, 2 Φεβρουαρίου. Άκου τώρα! Με το που μπήκα μέσα με φωτογράφησαν, μου πήραν αποτυπώματα και με έψαξαν παντού. Στη συνέχεια μου έδωσαν ένα στρώμα και ένα μαξιλάρι και με οδήγησαν σε ένα πολύ μικρό κελί μαζί με άλλους τρεις. Εκεί υπήρχε άδειο το πάνω κρεβάτι μιας κουκέτας. Σκαρφάλωσα χωρίς να μιλήσω σε κανέναν και έμεινα βουβός.
-Τι σκεφτόσουν εκείνη τη στιγμή;
Έλεγα από μέσα μου ότι πάει, αυτό ήταν. Θα μείνω εδώ και θα πεθάνω. Δε θα τρώω τίποτα, δε θα πίνω τίποτα. Θα πεθάνω. Κάποια στιγμή, ο ένας εκ των τριών συγκρατούμενων, ο οποίος μετέπειτα έμαθα ότι ήταν βαρυποινίτης και λίγες μέρες μετά έφυγε σε μια πιο σκληρή φυλακή, με πλησίασε και μου είπε το εξής: « Άκου φίλε, έτσι δεν τη βγάζεις. Έχω φτιάξει μια μικρή μακαρονάδα. Κάτσε να φας. Από αύριο να φροντίζεις να πηγαίνεις στο συσσίτιο. Αν σιχαίνεσαι, που στην αρχή θα σιχαίνεσαι, να τρως τη σαλάτα και το φρούτο και να πηγαίνεις να περπατάς και να προαυλίζεσαι». Τον άκουσα. Σε δυο τρεις μέρες άρχισα να κουβεντιάζω και να παίζω μπιρίμπα μαζί με άλλους με ψεύτικα χαρτιά,. Δεν έκανα φιλίες, ούτε ανοιγόμουν εντελώς. Ούτε όμως έμεινα και στρείδι. Τόσο, όσο.
-Δεν σε πείραξε κανείς; Το ρωτάω γιατί σίγουρα θα υπήρξε ενημέρωση για το ότι ήσουν ένα γνωστό πρόσωπο.
Είχαν μάθει ποιος είμαι και γιατί ήμουν μέσα αλλά κανείς δεν μου έκανε τίποτα. Εκείνες τις μέρες είχε πρωτοκυκλοφορήσει το Πρώτο Θέμα. Επικοινώνησαν μαζί μου από την εφημερίδα για να γράφω ένα γράμμα κάθε βδομάδα από την φυλακή. Και τελικά δημοσίευσα τα γράμματα έξι μηνών.
-Με τον Τάσο Μελετόπουλο έχετε μοιραστεί πολλά. Το απόσταγμα της σχέσης σου μαζί του;
Με τον Τάσο είμαστε σχεδόν εξήντα χρόνια φίλοι. Μας δένει η απόλυτη φιλία. Ξέρεις, είναι ένα όνειρο να βρίσκεσαι με έναν άνθρωπο σε εξαιρετικά εύκολες και εξαιρετικά δύσκολες στιγμές μαζί. Και αυτό το όνειρο στη περίπτωση μας έχει γίνει πραγματικότητα.
-Με ποιο τρόπο προσεγγίζεις τη στιχουργία;
Το κομμάτι του εαυτού μου που γράφει στίχους, ενεργοποιείται με τον ίδιο τρόπο που ενεργοποιούνταν και την εφηβεία μου. Πιστεύω πως τα καλύτερα τραγούδια δεν γράφονται με το μυαλό. Γράφονται με τη καρδιά. Το ευχάριστο στη διαδρομή μου στο τραγούδι είναι πως συνεργάστηκα με ανθρώπους που έδεσα με ευκολία και υπήρξε χημεία μεταξύ μας. Με τον Μάνο, τον Τάσο, την Ευανθία, τον Παναγιώτη Καλαντζόπουλο, τον Νίκο Αντύπα και τον Χρήστο Νικολόπουλο μεταξύ άλλων.
-Τι σε ενοχλεί στη κοινωνία σήμερα;
Η διαπλοκή με την ευρύτερη έννοια. Που δεν υπάρχει μόνο ψηλά αλλά έχει επεκταθεί σε όλο τον ιστό της κοινωνίας. Με ενοχλεί επίσης η τοξικότητα και η παραταξιακή αντιμετώπιση, ακόμα και για το αν θα πάει κάποιος σε μια παράσταση ή σε μια συναυλία, ανάλογα με τις απόψεις αυτών που συμμετέχουν σε αυτές.
-Έχεις αναφερθεί αρκετές φορές στον Αλέξη Τσίπρα. Για το πως γνωριστήκατε, πως συγκροτήθηκε το Portal και το πόσο άδοξα πάψατε να έχετε επαφή. Πικράθηκες στο τέλος;
Πίστεψα στον Αλέξη. Στην αρχή είδα έναν φέρελπι πολιτικό, σε ένα σημείο όπου είχα απογοητευτεί πλήρως από τη κομματοκρατία και τα τζάκια. Στη συνέχεια όμως, η εξέλιξη κάποιων πραγμάτων δεν μου άρεσε. Οι επιλογές του, οι άνθρωποι που είχε κοντά του. Με αποκορύφωμα τη κήρυξη του δημοψηφίσματος, όπου αυτός τάχθηκε υπέρ του ΟΧΙ και εγώ στήριξα το ΝΑΙ. Και έγραψα και σε άρθρο μου στο Portal για τη στήριξη μου στο ΝΑΙ. Από τότε, δε μιλήσαμε ξανά. Σταμάτησε η χρηματοδότηση του site και ουδείς απάντησε ποτέ σε κανένα τηλεφώνημα μου. Και ο Τσίπρας εννοείται. Δεν πικράθηκα, απογοητεύτηκα από τη συμπεριφορά. Δεν θα τον ψήφιζα ξανά σε καμία περίπτωση.
-Πώς κρίνεις τη σημερινή πολιτική σκηνή;
Κακά τα ψέματα. Δεν υπάρχει αντιπολίτευση. Και με χαλάει πολύ. Κυβερνητική εξουσία χωρίς αντιπολίτευση ισοδυναμεί με κόλαση.
-Είσαι ευχαριστημένος με τη διαχείριση του Κυριάκου Μητσοτάκη;
Ο Μητσοτάκης αλλά και το κυβερνητικό σχήμα στο σύνολο του έχουν επιδείξει μια δημοκρατικότητα που θα έπρεπε να την αναγνωρίσουμε. Δεν το κάνουμε όμως. Ο Μητσοτάκης σχεδιάζει μεταρρυθμίσεις και υλοποιεί καινοτόμες προτάσεις σε διάφορους κλάδους. Έχει κάνει και τα λάθη του φυσικά. Αλλά προσπαθεί όσο περισσότερο μπορεί.
-Τι άνθρωπος είναι ο Άρης Δαβαράκης;
Ένα αυθόρμητο αυτιστικό παιδί 73 χρονών που έχει πολλούς και παλιούς φίλους.
-Πιστεύεις στον Θεό;
Πιστεύω στον Χριστό, σε έναν άνθρωπο που ενσάρκωσε τον Θεό. Που ήρθε στη γη για να νιώσει αυτά που νιώσαμε εμείς οι θνητοί.
-Πως συμπεριφέρθηκες στον έρωτα;
Πολύ προσεκτικά και λίγο φοβισμένα.
-Υπάρχει κάτι που φοβάσαι;
Να πεθάνουν οι φίλοι μου πριν από εμένα.
-Το καταφύγιο σου;
Το κινητό μου τηλέφωνο.
-Αν ναυαγούσες σε ένα ερημικό νησί, υπάρχει κάποιο αντικείμενο που θα ήθελες να έχεις μαζί σου ώστε να σου κρατήσει συντροφιά;
Το κινητό μου τηλέφωνο.
-Η συμβουλή που θα έδινες σε ένα νέο άνθρωπο για να κάνει τα όνειρα του πραγματικότητα;
Θα πω τον στίχο του Sting από το Englishman in Ney York: Be yourself no matter what they say.
-Τα όνειρα σου για το μέλλον;
Να είμαι γερός και υγιής με τους αγαπημένους μου φίλους.
-Τι σου έρχεται στο μυαλό όταν λες το όνομα Άρης Δαβαράκης;
Εκείνο το παιδί που μένει στην οδό Σαλβάγου 13 στην Αλεξάνδρεια.
-Άρη σε ευχαριστώ πολύ για την επικοινωνία μας.
Εγώ σε ευχαριστώ.
Συνέντευξη στον Χρήστο Ηλιόπουλο
Άρης Δαβαράκης – Βιογραφικό: εδώ
Διαβάστε περισσότερες συνεντεύξεις: εδώ
