Η Κατερίνα Κυρμιζή επανήλθε πρόσφατα με το μουσικό της άλμπουμ Κάκτοι ΙΙΙ, ολοκληρώνοντας τον κύκλο της τριλογίας των Κάκτων. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο μουσικό δημιούργημα που χαρακτηρίζεται από την ποικιλία στα θέματα όσον αφορά το στιχουργικό μέρος αλλά και για τις διαφορετικές μεταξύ τους μουσικές προσεγγίσεις. Σήμερα, μιλάμε για πολλά στο yourearticles.
-Πρόσφατα κυκλοφόρησε το τελευταίο σου ολοκληρωμένο άλμπουμ, Κάκτοι ΙΙΙ, ολοκληρώνοντας τον κύκλο της τριλογίας των Κάκτων. Τα συναισθήματα σου για την μουσική διαδρομή των οκτώ ετών;
Μάλλον ανακούφιση! Ήταν μια εκπληκτική, μεταμορφωτική εμπειρία. Μεταβόλισα κάθε τι αρνητικό στη ζωή μου και το έκανα του κάκτου το κρίνο. Για αυτό και κλείνει εδώ ο κύκλος κάκτοι παρόλο που έχουν μείνει κι άλλα τραγούδια που πιθανόν να χωρούσαν κάτω από αυτή την ομπρέλα.
-Τι συμβολίζει για εσένα ο κάκτος;
Ένα θαύμα της φύσης που η δύναμη, η επιμονή και η αντοχή του τον έκανε να επιβιώσει στην έρημο. Ένα ακατάλληλο και εχθρικό περιβάλλον. Κι όχι μόνο να επιβιώσει αλλά να τολμά να ανθίζει και να κάνει καρπούς. Είναι λίγο ξεροκέφαλος και αρσενικής ενέργειας ο κάκτος. Είναι και λίγο ποπ λόγω σαφούς και ξεκάθαρου σχήματος. Όπως ξεκάθαρες είναι οι προθέσεις του. Μην πλησιάσεις θα σε πονέσω, λέει το κάθε του αγκάθι! Κοίτα με από μακριά και στοχάσου πάνω στην ομορφιά!
-Με ποια διαδικασία γεννήθηκαν τα τραγούδια;
Με αργή κι επίπονη κυοφορία. Με την υπομονή του ζεν μοναχού. Με συνεχή χειροτεχνία. Όλα τα τραγούδια γράφτηκαν και ξαναγράφτηκαν πολλές φορές και στιχουργικά και μελωδικά και δομικά. Κάποια τα κυοφορώ σχεδόν 30 χρόνια.
-Πρόκειται για έναν ετερόκλητο μουσικά δίσκο, που κινείται σε διαφορετικά μουσικά είδη. Είχες επιδίωξη να πειραματιστείς μουσικά;
Το αποτέλεσμα δεν είναι από διάθεση πειραματισμού. Απλά υπηρετώ το τραγούδι και τον στίχο του. Το ντύνω με τα σωστά ρούχα. Αν αυτό ακούγεται ετερόκλητο δεν ήταν στις προθέσεις μου. Οι άνθρωποι έτσι κι αλλιώς δεν είναι μονοδιάστατοι. Έχουν και την ελαφρότητα του Δε σ’ αντέχω και το βάρος του Τίποτα πια!
-Στιχουργικά, παρατηρείται ποικιλία στα θέματα. Η αναπόληση του παρελθόντος, η ψυχική ένωση, το ghosting, ο ανεκπλήρωτος έρωτας, οι τοξικές διαπροσωπικές σχέσεις. Ποιο από τα παραπάνω φαινόμενα που αντανακλάται στα τραγούδια κυριαρχεί περισσότερο στην εποχή μας;
Τα ανεκπλήρωτα όνειρα και οι τοξικές σχέσεις νομίζω. Αν και δυσκολευόμαστε όλο και περισσότερο να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματά μας, να εξηγήσουμε τα κίνητρά μας, να έχουμε επίγνωση και αυτοσυνειδησία. Ίσως γιατί η επικαιρότητα μας κατακλύζει. Ή γιατί ο κόσμος έχει γίνει τόσο απρόβλεπτος, εχθρικός και καταναλωτικός. Ίσως γιατί μας λείπει η δασκάλα η σιωπή, η μάνα ηρεμία, όταν δουλεύουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ για να επιβιώσουμε.
-Ποιο τραγούδι από το άλμπουμ κρατάς πιο κοντά στην καρδιά σου και γιατί;
Δεν ρωτάς ποτέ μια μάνα ποιο παιδί της αγαπάει περισσότερο. Είναι γνωστό άλλωστε πως οι μανάδες έχουν αδυναμία στο πιο αδύναμο, στο πιο άρρωστο και με αυτοθυσία και αφοσίωση το υπηρετούν και το λατρεύουν.
-Μου προκάλεσε θετική εντύπωση η ενορχήστρωση των κομματιών αλλά και η οπτικοποίηση τους. Ανέλαβες εξ ολοκλήρου όλη την υλοποίηση και την παραγωγή του δίσκου. Γεννά άγχος και ευθύνες αυτό;
Δεν το έκανα μόνη μου. Είχα βοήθεια από τον Νίκο Γρηγοριάδη στη μουσική παραγωγή. Στην παραγωγή τον Νίκο και τον Ηλία Λάκκα. Είχα σημαντική βοήθεια από την μουσική μου οικογένεια τον Γιάννη Γρηγορίου, τον Δημήτρη Αντωνιάδη, τον Δημήτρη Μπέλλο. Όμως σαφώς την κατεύθυνση την έδινα εγώ. Και τις δύσκολες αποφάσεις εγώ έπρεπε να τις πάρω. Όσο για το artwork και τα Video, απολαμβάνω τη διαδικασία μεν, γίνονται όλα από ανάγκη δε. Ευτυχώς που μπορώ και κάτι κατέχω. Και κρυφά μου αρέσει που είμαι ολιστική καλλιτέχνιδα και έτσι κανένας δεν με ερμηνεύει κατά το μέτρο της αντίληψης και του γούστου του
-Η κρίση στην ελληνική δισκογραφία βαθαίνει. Πιστεύεις θα υπάρξει φως στον ορίζοντα;
Για αρχή δεν υπάρχει ελληνική δισκογραφία. Αυτό που έχουμε τώρα είναι ρημάδι. Όχι, είμαι απαισιόδοξη. Η ανθρωπότητα επιλέγει σε κάθε στροφή την χειρότερη επιλογή, όπως τώρα που ολόκληρος ο κόσμος στέκεται ακροδεξιά, κάνει πολέμους και μισεί τον συνάνθρωπό του γιατί είναι διαφορετικός. Η στατιστική υποδεικνύει πως θα επιλέξουμε κι εδώ το χειρότερο σενάριο. Για ό,τι αφορά το μέλλον της δισκογραφίας πιστεύω πως πάμε σε μια άλλη κατάσταση, όπου ο κάθε ένας θα φτιάχνει τα τραγούδια του και θα αρκείται σε αυτό. Η δισκογραφία θα επιβιώσει με συναυλίες από ολογράμματα νεκρών καλλιτεχνών. Τα πολύ μεγάλα και mainstream ονόματα θα επιβιώσουν, όσοι μπορούν να κάνουν τεράστιες συναυλίες. Οι υπόλοιποι μάλλον θα πάμε κουβά. Νομίζω πως ό,τι ήταν να προσφέρει στον καπιταλισμό η ανθρώπινη δημιουργικότητα στη μουσική τελειώνει. Από τη στιγμή που ο καθένας μπορεί να φτιάξει τραγούδια κι ας μην ξέρει νότα, έχει τελειώσει ο κόσμος όπως τον ξέραμε ως τώρα. Τώρα συμφέρει να είναι όλοι τραγουδοποιοί με μια συνδρομή, όπως όλοι μας γίναμε φωτογράφοι, βιντεογράφοι, γραφίστες, συλλέκτες μουσικής μέσω Spotify κλπ.
-Με ποιον τρόπο θα καταφέρει ένας νέος καλλιτέχνης να κάνει τα μουσικά του όνειρα πραγματικότητα;
Πηγαίνοντας στη Eurovision, στα reality shows, πουλώντας ακριβά το τομάρι του στα social μέχρι να έχει ικανό αριθμό ακολούθων για να τον προσέξουν οι δισκογραφικές -δηλαδή το κεφάλαιο, να τον καλωσορίσουν στα μέγαρά τους και τους επιτρέψει να χρησιμοποιηθεί αρκετά ώστε να γίνει κι αυτός κεφάλαιο κάποια στιγμή, αν δεν τινάξει τα μυαλά του ή δεν πεθάνει από τις καταχρήσεις πρώτα. Αν αντέξει σημαίνει ότι είναι καλός έμπορος του εαυτού του. Και διαχειρίστηκε σωστά το όποιο ταλέντο του. Και εμείς θα χειροκροτάμε, θα αγοράζουμε και θα επιβραβεύουμε αυτά τα άτομα γιατί μας αρέσουν οι επιτυχημένοι άνθρωποι στη ζωή.
-Πώς θα περιέγραφες την συνεργασία με τον Νίκο Γρηγοριάδη. Στο στούντιο συμφωνείτε ή διαφωνείτε;
Και τα δυο. Αναλόγως την περίπτωση. Αν κάποιος από τους δυο μας είναι 100% σίγουρος πως έτσι πρέπει να γίνει κάτι συνήθως ο άλλος υποχωρεί. Ο καθένας ειδικεύεται σε διαφορετικό τομέα οπότε το στούντιο στο σπίτι δουλεύει συνεχώς.
-Υπάρχει μαγική συνταγή για τη συνύπαρξη δύο ανθρώπων σε μια κοινή πορεία αρκετών ετών;
Όχι. Με υπομονή και αγάπη λύνονται όλα.
-Κλείσε τα μάτια σου. Τι ονειρεύεσαι;
Τα βουνά απέναντι στο σπίτι μου στην Πάλτση, τα ζαμπάκια και τα αγριολούλουδα που ανθίζουν στους αγρούς τέτοια εποχή, το ξανθό πράσινο της άνοιξης. Το θρόισμα του πεύκου. Να χάνεται το μάτι στον ορίζοντα εκεί που ενώνεται η θάλασσα με τον ουρανό.
-Τι βλέπεις με το που τα ανοίγεις;
Ένα παράθυρο ουρανό και γύρω τσιμέντο.
-Το τραγούδι που περιγράφει την ζωή σου;
The lone and winding road. Πάντα κλαίω όταν το ακούω.
-Αν η ζωή σου ήταν ταινία ποια θα ήθελες αν είναι;
Η ζωή μου είναι ταινία. Εγώ την νομίζω για δράμα αλλά στην πραγματικότητα είναι αισθηματική κομεντί.
–Πράγματι, τα τραγούδια γίνονται άστρα;
Και τα τραγούδια μας, και τα φιλιά μας, και τα όνειρά μας και οι καρδιές μας και οι έρωτές μας… Όλα όσα κάνουμε είναι αστερόσκονη. Από αυτή ήρθαμε και σε αυτήν θα καταλήξουμε. Ολόκληρη η Γη είναι ένας κόκκος άμμου στους ωκεανούς των αστεριών. Όλα είναι φτιαγμένα από το ίδιο υλικό.
-Κατερίνα σε ευχαριστώ πολύ για την επικοινωνία μας.
Εγώ σε ευχαριστώ.
Συνέντευξη στον Χρήστο Ηλιόπουλο
Κατερίνα Κυρμιζή, Τραγουδοποιός & καθηγήτρια κλασικής κιθάρας
Διαβάστε περισσότερες συνεντεύξεις: εδώ
