Με τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση βρεθήκαμε και μιλήσαμε με αφορμή το βραβευμένο έργο του Κώστα Λεϊμον, Εκτός Ύλης Reloaded, που θα ανέβει στις 10 Ιουλίου στο θέατρο Βράχων σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαϊδη. Σήμερα, τον φιλοξενώ στο yourearticles.
-Γεννηθήκατε στην Πάτρα. Πώς ήταν οι μνήμες των παιδικών σας χρόνων;
Και καλές και κακές. Μεγάλωσα σε μια μονογονεϊκή οικογένεια, όπου μέσα στο καλό οικογενειακό κλίμα που επικρατούσε, ήταν υπαρκτή η απουσία του πατέρα. Με τον πατέρα μου βρισκόμουν κυρίως τα καλοκαίρια, τα οποία τα περνούσαμε μαζί. Θυμάμαι τον παππού μου που με πήγαινε και τρώγαμε πατάτες τηγανητές και αθερίνα δίπλα στη θάλασσα. Φυσικά, όπως όλα τα παιδιά εκείνης της εποχής, έζησα πολύ έντονα το παιχνίδι στο δρόμο, τις μεγάλες παρέες, τις αλάνες, την μπάλα και το κυνήγι με τις σφεντόνες.
-Υπάρχει κάποια έντονη ανάμνηση που την ανασύρετε κατευθείαν τώρα που μιλάμε;
Η εικόνα που έχω από το σπίτι που μεγάλωσα. Θύμιζε το σκηνικό από την Αυλή των Θαυμάτων του Καμπανέλλη. Υπήρχε μια εσωτερική αυλή στη μέση με πέντε έξι οικογένειες που μένανε γύρω γύρω.
-Ο λόγος που στραφήκατε στην ηθοποιία;
Στράφηκα τυχαία. Ήθελα να σπουδάσω αρχιτεκτονική. Δεν διάβασα, με αποτέλεσμα να μην περάσω. Οπότε, στη συνέχεια προσπάθησα να πάρω αναβολή από τον στρατό. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν να μπω σε μια δραματική σχολή. Και επειδή δεν ήξερα τίποτα από υποκριτική, μπήκα στη Δραματική Σχολή της Ευγενίας Χατζίκου, στην οποία δεν χρειάστηκε να δώσω εξετάσεις για να περάσω. Όμως, με το που ξεκίνησα να παρακολουθώ τα πρώτα μαθήματα, άρχισα να γοητεύομαι και να αγαπώ το αντικείμενο.
-Τί ήταν αυτό που σας κέντρισε στην υποκριτική;
Η έρευνα και η ανάλυση των χαρακτήρων. Το να προσπαθείς ως ηθοποιός να αναγνωρίσεις τα συναισθήματα των ηρώων, να ανακαλύψεις τα βαθύτερα σημεία τους και να καταφέρεις να τους ερμηνεύσεις.
-Με ποιόν τρόπο προσεγγίζετε έναν ρόλο για να τον φέρετε εις πέρας;
Προσπαθώ να βρίσκω κοινά στοιχεία με τον εαυτό μου. Και πάντα, στο πίσω μέρος του μυαλού μου, φροντίζω να σκέφτομαι το πώς θα λειτουργούσα εγώ ο ίδιος αν ήμουν αυτός ο χαρακτήρας. Από μικροκινήσεις που θα έκανα, μέχρι τη βίωση των μεγάλων συναισθημάτων. Έχω ερμηνεύσει πολλούς και διαφορετικούς χαρακτήρες. Τίμιους ανθρώπους, λαμόγια, κακοποιητές, δολοφόνους. Πάντα όμως λειτουργώ με τον τρόπο που σου ανέφερα.
-Θεατρικός ή κινηματογραφικός ηθοποιός; Που κατατάσσετε τον εαυτό σας;
Στη Δραματική Σχολή επειδή ήμουν μέτριος σπουδαστής μου έλεγαν συχνά ότι δεν είχα θεατρικότητα, πως έπαιζα κινηματογραφικά και ως συνέπεια αυτών δεν θα έκανα καριέρα. Εγώ δεν το θεωρούσα κακό αυτό, το κινηματογραφικό παίξιμο. Μέσα μου έλεγα: «Λέτε ότι θέλετε εσείς, εγώ αυτό θεωρώ σωστό και αυτό θα κάνω». Είχα όμως το κόμπλεξ του ότι δεν ήμουν καλός στο θέατρο. Και για τον λόγο αυτό οι πρώτες μου εμφανίσεις έγιναν στο σινεμά και την τηλεόραση, όχι στο θέατρο. Ο κινηματογράφος με αγάπησε από την αρχή, αμέσως. Τον αγάπησα και εγώ πολύ. Αφού τα βρήκαμε, αποφάσισα να πορευτώ μαζί του. Παρόλα αυτά, με έτρωγε μέσα μου το κομμάτι του θεάτρου. Στη συνέχεια, βρέθηκαν στον δρόμο μου κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι μου αναίρεσαν αυτό που πίστευα και μου έδειξαν ότι μπορώ να υπάρξω στον θέατρο με τον δικό μου τρόπο. Και το έκανα.
-Ποιοι σας στήριξαν στα πρώτα σας βήματα;
Ο Πάνος Χατζηκουτσέλης ο οποίος ήταν δάσκαλός μου και με δίδαξε πολλά πράγματα. Ο Δημήτρης Μαυρίκιος που μου έδωσε τη πρώτη μου δουλειά. Ο Αντώνης Αντύπας ο οποίος μου έδωσε τον πρώτο μεγάλο θεατρικό ρόλο χωρίς να με έχει δει προηγουμένως να παίζω στο θέατρο. Με είχε δει μόνο σε τηλεοπτικές δουλειές και παρόλα αυτά με εμπιστεύτηκε, δίνοντας μου μάλιστα έναν κόντρα ρόλο. Ο Κώστας Κουτσομύτης που συνεργαστήκαμε στην ταινία Ο Κλοιός. Και ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος τον οποίο θεωρώ καλλιτεχνικό μου πατέρα.
-Η πρώτη σας κινηματογραφική εμφάνιση ήταν στην Λούφα και Παραλλαγή του Νίκου Περάκη. Θυμάστε την συνεργασία σας;
Εξαιρετική συνεργασία. Δουλέψαμε και σε μια άλλη ταινία του στα επόμενα χρόνια, στο BiOS + Πολιτεία. Ο Νίκος Περάκης είναι ένας μεγάλος γνώστης του κινηματογράφου. Έχει διαγράψει μια γεμάτη διαδρομή. Άνθρωπος με γέλιο, πολύ χιούμορ και καλή διάθεση στο γύρισμα.
-Συνεργαστήκατε με τον Νίκο Κούνδουρο αλλά και με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Ευλογία;
Μεγάλη ευλογία. Υπήρξαν δύο ογκόλιθοι. Και του ελληνικού σινεμά αλλά και του πολιτισμού μας γενικότερα. Τους θαύμασα και τους έζησα από κοντά. Και ένιωσα το πόσο σπουδαίο ήταν να παίξω στα φιλμ τους, ακόμα και σε ένα πλάνο. Μάθημα ζωής.
-Σταθερή υπήρξε η συνεργασία σας με τον σκηνοθέτη Σωτήρη Γκορίτσα.
Με τον Σωτήρη έχουμε πολλά κοινά σαν άνθρωποι. Έχουμε δουλέψει σε αγαπημένες ταινίες. Απ’ Το Χιόνι, Βαλκανιζατέρ, Μπραζιλέρο, Απ’ Τα Κόκκαλα Βγαλμένα. Πάντοτε, θυμάμαι τις δημιουργικές μας συγκρούσεις οι οποίες χαρακτηρίζονται με γέλιο και χαβαλέ.
-Ποια ταινία σας αγαπάτε περισσότερο;
Τώρα μου βάζεις δύσκολα. Η καθεμία ήταν ξεχωριστή. Θα διαλέξω το Βαλκανιζατέρ λόγω του ότι βρέθηκα δίπλα στον Στέλιο Μάινα με τον οποίο έχω μια σχέση ζωής.
-Δεν μπορώ να μην αναφερθώ σε έναν χαρακτήρα που ερμηνεύσατε και σας ακολουθεί μέχρι σήμερα, τον περιβόητο Φατσέα από το Καφέ της Χαράς. Πού αποδίδετε το γεγονός πως το τηλεοπτικό κοινό σας ταύτισε τόσο πολύ με αυτόν τον ήρωα;
Δεν το κατάλαβα ποτέ. Αλήθεια, στο λέω. Με τον Χάρη Ρώμα μιλούσαμε καιρό. Μου είχε προτείνει να συνεργαστούμε στο παρελθόν αλλά δεν τα είχαμε καταφέρει. Όταν μου πρότεινε τον ρόλο ο Χάρης, του αρνήθηκα στην αρχή. Είπα από μέσα μου: «Τί μαλάκας είναι αυτός ο τύπος; Απατάει την γυναίκα του, κοροϊδεύει τους πάντες, είναι φαλλοκράτης. Τέρμα αντιπαθητικός! Θα με μισήσει όλη η Ελλάδα άμα τον παίξω». Μιλώντας με την Μπέσσυ, θεώρησε ακριβώς το αντίθετο. Ότι θα κάνει μεγάλη επιτυχία. Τελικά, συμφώνησα να παίξω τον ρόλο αλλά φρόντισα να τον αγαπήσω πρώτα εγώ ώστε μετά να τον αγαπήσουν και οι άλλοι. Και για τον λόγο αυτό απέδωσα τον χαρακτήρα του με μια αφέλεια. Πως όλα όσα κάνει δεν τα κάνει με κακία. Εν τω μεταξύ, δεν μπορείς να φανταστείς πόσοι άνθρωποι με έχουν συναντήσει και μου έχουν πει για τον δικό τους Φατσέα που γνωρίζουν προσωπικά. Κάθε μέρος, κάθε χωριό στην Ελλάδα έχει και έναν Φατσέα.
-Φοβηθήκατε μήπως μετά την επιτυχία του ρόλου σας ζητήσουν να παίξετε ρόλους ίδιας φόρμας και περιεχομένου;
Στην αρχή δεν περίμενα την ανταπόκριση που θα έχει ο ρόλος και δεν το σκεφτόμουν. Μετά, το φοβήθηκα. Δεν ήθελα να τυποποιηθώ και να εγκλωβιστώ σε αυτόν τον χαρακτήρα. Και όταν μου πρότειναν τα μετέπειτα χρόνια ρόλους που είχαν μέσα τους λίγο Φατσέα, τους αρνήθηκα.
-Στις 10 Ιουλίου θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Βράχων το Εκτός Ύλης Reloaded, ένα έργο που έχει προκαλέσει αίσθηση με το ξεχωριστό πολιτικό θέμα του. Τί σας κέρδισε στο έργο αυτό;
Το έργο αυτό πριν γίνει θεατρικό ήταν ένα διήγημα. Το είχε γράψει ο Κώστας Λεϊμονής με έναν χειμαρρώδη τρόπο λόγω της οργής και της αγανάκτησης του προς την κακή πολιτική κατάσταση.Αυτό που με κέρδισε ήταν πως επρόκειτο για έναν πολιτικό λόγο όπου δεν υπήρχε από κάτω ο άνθρωπος που τον εκφωνεί. Μου έδωσε το έναυσμα να τον φτιάξουμε εμείς αυτόν τον χαρακτήρα. Να του δώσουμε πνοή, ζωή και να τον χτίσουμε δραματουργικά. Επίσης, ήθελα να δω πως θα μπορούσαμε να κάνουμε έναν πολιτικό λόγο να αποκτήσει θεατρικό ενδιαφέρον. Και τέλος, εξέφραζε κατά 95 τοις εκατό τις δικές μου πεποιθήσεις και απόψεις. Πράγματα που και εγώ ο ίδιος ως πολίτης σκεφτόμουν και ήθελα να βγάλω από μέσα μου. Οπότε, όταν μου πρότεινε η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη να το ανεβάσουμε, το δέχτηκα με χαρά.
-Τα συναισθήματα που σας έχει γεννήσει το έργο;
Εξαιρετικά συναισθήματα. Είναι ένα ιδιαίτερο έργο. Αφυπνιστικό. Το παρουσιάσαμε και στην Ελληνική Βουλή την παγκόσμια μέρα θεάτρου αλλά και στο Ευρωκοινοβούλιο. Το πιο σημαντικό όμως για μένα είναι πως το παρουσιάσαμε σε σχολεία. Εκεί ένιωσα πως πιάνει τόπο. Και δεν το περιμέναμε ότι θα πάει καλά. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο προσηλωμένα ήταν τα παιδιά και με τί προσοχή το παρακολουθούσαν. Το χάρηκα πραγματικά. Εκεί ένιωσα πως έκανα κάτι καλό. Τουλάχιστον τα νέα παιδιά, οι αυριανοί πολίτες να γίνουν πιο σκεπτόμενοι με το τέλος της παράστασης.
-Πιστεύετε ότι θα βγει κάποια στιγμή ένας πολιτικός και θα πραγματοποιήσει μια τέτοια αποκαλυπτική ομιλία μιλώντας για τα λάθη που έκανε ο ίδιος εκμεταλλευόμενος τις παθογένειες του πολιτικού συστήματος;
Πολύ θα το ήθελα να συμβεί αλλά δεν το πιστεύω. Τί να λέμε τώρα…
-Η ευθύνη του εκλογικού σώματος για την πολιτική κατάσταση;
Υπάρχει μεγάλη ευθύνη στους ανθρώπους που ψηφίζουν. Αλλά η ευθύνη έχει να κάνει με την παιδεία που έχει λάβει ο κάθε άνθρωπος. Με την μόρφωση και με την αντιμετώπιση του ίδιου του κράτους απέναντί του. Προσπαθώντας να μοιράσουμε τις ευθύνες σε πολίτες και πολιτικούς είναι σαν να ψάχνουμε να βρούμε αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα.
-Βιώνουμε μια έντονη πολιτική κρίση στην χώρα μας. Πώς φτάσαμε εδώ;
Ζούμε τις συνέπειες των λαθών των Κυβερνήσεων και των Αντιπολιτεύσεων της περιόδου της Μεταπολίτευσης. Έγιναν κάκιστοι χειρισμοί. Και φυσικά, δεν πρέπει να αμελούμε από την κουβέντα μας πως το πολιτικό σύστημα εξέθρεψε έναν διαρκή και άκρατο λαϊκισμό ο οποίος γαλούχησε τους σημερινούς πολίτες και εκκόλαψε συγκεκριμένα μοντέλα απολιτίκ πολιτών.
-Σας απασχολεί το υψηλό ποσοστό της αποχής των νέων ανθρώπων από την εκλογική διαδικασία και η γενικότερη απαξίωση προς την πολιτική;
Είναι απογοητευτικό. Είναι και αυτό όμως αποτέλεσμα της πολιτικής κρίσης και όσων ανέφερα παραπάνω. Συναντώ παιδιά που δεν ξέρουν τί σημαίνει εκλογικό σύστημα, εκλογές, αριστερά και δεξιά. Δεν έχουν ουδεμία επαφή με την πολιτική. Και έχουν μια μηδενιστική λογική σε όλα. Και αυτοί θα είναι οι αυριανοί πολίτες που θα αποφασίζουν. Τραγικό.
-Είστε πατέρας τριών νέων παιδιών. Τί φοβάστε για το μέλλον τους;
Φοβάμαι τον κόσμο που θα ζήσουν. Τον πόλεμο, τις επιπτώσεις από την καταστροφή του περιβάλλοντος. Και δεν αντιδράμε σε τίποτα. Δεν κουνιέται φύλλο ρε γαμώτο
-Τι σας ενοχλεί στην κοινωνία;
Με ενοχλεί η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Που δεν υπολογίζει κανείς τον άνθρωπο. Το βλέπω καθημερινά. Από τον τύπο που χειρίζεται ένα ανώνυμο προφίλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μοιράζει κατάρες και ψόφους μέχρι τον τύπο που θα τσαμπουκαλευτεί στο δρόμο για μια θέση πάρκινγκ και δεν θα διστάσει αν του πεις κάτι να κατέβει κάτω και να σε σκοτώσει κιόλας
-Ποια κομμάτια γουστάρετε να ακούτε πολύ από Σκιαδαρέσες;
Το Αμφιβάλλω, την Ισόβια Μουνάρα, την Αθήνα και το Μα Δεν Με Νοιάζει.
-Τί άνθρωπος είναι ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης;
Οι άνθρωποι με έχουν για παραπάνω σοβαρό από ότι είμαι. Είμαι πιο πεζός από ότι νομίζουν. Πιστεύω σε γενικές γραμμές ότι είμαι καλός άνθρωπος. Δεν επιδιώκω το κακό του άλλου. Και αν νιώσω ότι έχω πει κάτι άσχημο σε κάποιον, δεν νιώθω καλά με αυτό. Με βασανίζει και θέλω να το λύσω.
-Νιώθετε ευτυχισμένος;
Είμαι λίγο πεσιμιστής. Δεν λέω ότι είμαι ευτυχισμένος. Φοβάμαι μην το γρουσουζέψω.
-Το καταφύγιο σας;
Η φύση.
-Αν γυρίζατε τον χρόνο πίσω υπάρχει κάτι που θα αλλάζατε στη διαδρομή σας;
Θα έκανα περισσότερη γυμναστική. Την αμέλεια μου αυτή την πληρώνω τώρα. Και θα ήθελα να μάθω και άλλες ξένες γλώσσες.
-Τί ονειρεύεστε για το μέλλον;
Να αποκτήσω την δυνατότητα να δουλεύω λιγότερο και να κάνω περισσότερα ταξίδια .
-Η συμβουλή που θα δίνατε σε έναν νέο άνθρωπο για να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα;
Να ασχολείται με αυτά που τον καλύπτουν και τον κάνουν ευτυχισμένο. Το μέτρο της επιτυχίας είναι η ευτυχία.
-Τί σας έρχεται στο νου όταν λέτε το όνομα Γεράσιμος Σκιαδαρέσης;
Μου ήρθε ειδοποίηση στο κινητό με το όνομά μου. Πάλι κάποια μαλακία θα είπα.
-Κύριε Σκιαδαρέση σας ευχαριστώ πολύ για την επικοινωνία μας.
Εγώ σε ευχαριστώ.
Συνέντευξη στον Χρήστο Ηλιόπουλο
Διαβάστε περισσότερα: εδώ
