Ο Όμηρος Ευστρατιάδης είναι ένας ζωντανός θρύλος που μετρά 88 χρόνια ζωής, έχοντας σκηνοθετήσει 115 κινηματογραφικές ταινίες. Βρεθήκαμε στα γραφεία του στο κέντρο, στη Νικηταρά, κοντά στη Πλατεία Κάνιγγος. Στη συνέντευξη που ακολουθεί ξεδιπλώνονται πολλές στιγμές της ζωής του. Μιλήσαμε για όλα. Από τα πρώτα χρόνια στο Μεταξουργείο μέχρι τη συνάντηση με τον Γιώργο Τζαβέλλα που τον πήρε μαζί του όταν γύριζε τον Μεθύστακα. Από τον Αλέκο Σακελλάριο και τις πρώτες μελό ταινίες του 60 μέχρι τις ερωτικές ταινίες του 70 με κορυφαίες Ελληνίδες πρωταγωνίστριες όπως η Άννα Φόνσου, η Ελένη Ανουσάκη και η Έλενα Ναθαναήλ. Από τις καλτ κωμωδίες του 80 με τον Σωτήρη Μουστάκα, τον Κώστα Βουτσά και τον Στάθη Ψάλτη που έγραψαν ιστορία μέχρι τη σταθερή τηλεοπτική συνεργασία για αρκετά χρόνια με την Αννίτα Πάνια. Σήμερα, τον φιλοξενώ στο yourearticles.
-Γεννηθήκατε στο Τουρκολίμανο αλλά μεγαλώσατε στο Μεταξουργείο. Τι θυμάστε από τα παιδικά σας χρόνια;
Εγώ είμαι προπολεμικός. Γεννήθηκα το 1938, πριν ξεσπάσει ο ΄Β Παγκόσμιος Πόλεμος. Θυμάμαι τις σειρήνες που βαρούσαν και τα καταφύγια στα οποία τρέχαμε να κρυφτούμε. Εμπόλεμη κατάσταση. Υπήρχε κίνδυνος να πέσει κάποιο σπίτι, να μας πλακώσει και να σκοτωθούμε. Στους δρόμους υπήρχαν απλωμένα συρματοπλέγματα και παντού έβλεπες κάλυκες από σφαίρες. Σαν παιδάκι που ήμουν, μου έκαναν εντύπωση και τους μάζευα. Και φυσικά, υπήρχε τρομερή ανέχεια και απίστευτη φτώχεια. Βάζαμε σάλιο στον δείκτη του χεριού και τρώγαμε ακόμα και τα ψίχουλα από το τραπέζι.
-Πώς ήταν το Μεταξουργείο;
Μια φτωχική συνοικία. Έμενα στην οδό Αλαμάνας 47. Έπαιρνα ένα αυτοσχέδιο πατίνι που είχα φτιάξει με ψαροκασέλες και πήγαινα να βοηθήσω τον πατέρα μου στο ψαράδικο. Δούλευα μαζί του από οκτώ χρονών. Η οδός Αχιλλέως ήταν μια μόνιμη λαϊκή αγορά γεμάτη κόσμο. Θυμάμαι έντονα τη Χαβάη, ένα θρυλικό για την εποχή υπόγειο κέντρο διασκέδασης το οποίο έδρευε εκεί που είναι σήμερα το θέατρο ΠΕΡΟΚΕ. Τη Χαβάη την είχαν οι αδερφοί Κατελάνοι, που ήταν ο φόβος και ο τρόμος του Μεταξουργείου.
-Είχατε βρεθεί σαν θαμώνας στη Χαβάη;
Στη Χαβάη πήγα μια φορά. Πρώτη και τελευταία. Ήταν μέσα στο καπνό από τα τσιγάρα, δεν έβλεπα τίποτα. Άσε που ήταν κακόφημο σαν μαγαζί. Εκεί μέσα είχε κάθε καρυδιάς καρύδι.
-Υπάρχει κάποια έντονη ανάμνηση από τα χρόνια αυτά;
Δε θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα από ένα πεσμένο σπίτι που είχα αντικρύσει μικρός. Πλησίασα καθώς περπατούσα και είδα κάτω από τα συντρίμμια δυο ξαπλωμένα γυναικεία πόδια να προσπαθούν να σαλέψουν. Τρόμαξα τόσο πολύ που το έβαλα στα πόδια και έγινα καπνός.
-Η σχέση με τα αδέρφια σας;
Εξαιρετική. Ήμασταν αγαπημένοι. Ο μεγάλος μου αδερφός πήγε στα καράβια. Ο μικρός , ο Γιάννης με τον οποίο συνεργαστήκαμε στις ταινίες, έκανε πολλές δουλειές. Είχε δουλέψει σε ρεσεψιόν ξενοδοχείου, σε ασφαλιστική εταιρεία και σε άλλα πράγματα. Είχε όμως μεγάλο ταλέντο στο γράψιμο. Και υπομονή, που δεν την είχα εγώ. Εγώ βαριόμουν εύκολα. Οπότε, συζητούσαμε μαζί κάποιες ιδέες και μετά ο Γιάννης τις έγραφε και τις έκανε σενάριο.
-Στη συνέχεια, εργαστήκατε στον εκδοτικό οίκο Ίκαρο .
Ο Ίκαρος ιδρύθηκε το 1943 από τον Νίκο Καρύδη, τον Αλέκο Πατσιφά και τον Μάριο Πλωρίτη. Μετά έφυγε ο Πλωρίτης και έμειναν ο Καρύδης με τον Πατσιφά. Εκεί, στην οδό Βουλής 4, δούλευα από το 1953 έως το 1958, ενώ παράλληλα πήγαινα στο νυχτερινό γυμνάσιο και στη Σχολή Σταυράκου.
-Πώς βρήκατε τη δουλειά;
Στον Ίκαρο δούλευε ο μεγάλος μου αδερφός και όταν έγινε ναυτικός μου είπε να πάω να τον αντικαταστήσω.
-Τι είδους εμπειρίες αποκομίσατε εκεί;
Κουβαλούσα τα βιβλία και έκανα θελήματα. Τότε, τα βιβλία ήταν γραμμένα με μολύβι. Υπήρχε στην Θησέως το τυπογραφείο του Μηνά και εκεί τα τυπώνανε με το μελάνι και τα δένανε με κορδόνια. Μετά έπαιρνα τις διορθώσεις και τις πήγαινα στα σπίτια των συγγραφέων και των καλλιτεχνών.
-Είχατε συναντήσει σπουδαίες προσωπικότητες της εποχής;
Βέβαια. Πήγαινα στα σπίτια όλων των μεγάλων καλλιτεχνών. Συνάντησα τον Γιώργο Σεφέρη στο σπίτι του στο Στάδιο, τον Γιάννη Τσαρούχη, τον Μάνο Χατζιδάκι που έμενε στο Παγκράτι, την Μελίνα Μερκούρη, τον Σπύρο Βασιλείου, τον Νίκο Γκάτσο. Γνώρισα και τον Οδυσσέα Ελύτη αλλά αυτός ερχόταν στον Ίκαρο. Δεν είχα βρεθεί ποτέ σπίτι του.
-Ήταν μεγάλη τύχη αυτό για σας. Ευλογία.
Δε φαντάζεσαι. Ήταν όλοι οι μεγάλοι Έλληνες διανοητές μαζεμένοι. Όλος αυτός ο πυρήνας συναντιόταν σε ένα καφενείο, το Μπραζίλ, στο τότε Θέατρο Βεργή, το σημερινό Θέατρο Παλλάς. Δύο το μεσημέρι συναντιόντουσαν στον Ίκαρο και συζητούσαν. Μαζί τους ήταν και ο Ανδρέας Καραντώνης που τον πείραζαν και έκαναν αστεία μαζί του. Τι ιστορίες να πρωτοθυμηθώ…
-Η ιστορία με τους δίσκους στον Ίκαρο πως προέκυψε;
Θα σου πω. Ήρθε μια μέρα ο Πατσιφάς και είπε στον Καρύδη να εισάγουν και δίσκους μουσικής στον εκδοτικό. Ο Καρύδης είχε αμφιβολίες. «Τι θες ρε Αλέκο να μπλέξουμε με αυτά» του είπε. «Δεν ξέρεις Νίκο, δεν ξέρεις» του έλεγε ο Πατσιφάς. Ήταν πιο θαρραλέος ο Πατσιφάς, πιο παράτολμος. Ήθελε να ανοιχτεί, να δοκιμάσει. Μου ανέθεσε λοιπόν να τον βοηθήσω. Πήρα μαζί μου και έναν φίλο μου, τον Βαγγέλη, για βοήθεια. Δεν μπορείς να φανταστείς τι δουλειά ρίξαμε. Μας βγήκε η Παναγία! Ξυλώσαμε τα ράφια με τα βιβλία, τα μαζέψαμε και τα πήγαμε σε μια αποθήκη στο Κουκάκι. Νοίκιασε δυο γραφεία στο τότε Μετοχικό Γραφείου Στρατού στη στοά Σπύρου Μίλιου, το σημερινό Attica και ξεκίνησε την δισκογραφική εταιρία Fidelity. Σε αυτή τη δισκογραφική κυκλοφόρησαν τα πρώτα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι με τη Νάνα Μούσχουρη. Το Χάρτινο το Φεγγαράκι και τον Ιλισό. Έπειτα, μετέφερε την εταιρεία στην οδό Κριεζώτου 11 σε ένα νεοκλασικό και την μετονόμασε στην γνωστή σε όλους μας Lyra.
-Η Lyra ανέδειξε σπουδαίους καλλιτέχνες.
Όλο το Νέο Κύμα. Σπανός, Σαββόπουλος, Αρλέτα, Αστεριάδη, Ζωγράφος και τόσοι άλλοι. Όλοι από τα χέρια του Πατσιφά βγήκανε.
-Είχε καλό αυτί και ένστικτό ο Πατσιφάς.
Και έψαχνε διαρκώς μουσικά ακούσματα. Εμένα να δεις τι μου έκανε… Πριν ακόμα μεταφερθούμε στην Lyra. Ξέρεις πόσα κιβώτια με δίσκους ξένης μουσικής με έβαζε να ακούσω στο πατάρι του Ίκαρου; Μπίλ Χάλει, Πέρι Κόμο, Ντόρις Ντέι, Έλβις Πρίσλει.
-Παράλληλα σπουδάσατε στη Σχολή Σταυράκου και δουλεύατε στα εμφανιστήρια του Φίνου.
Μετά την Lyra τον Πατσιφά πήγα και δούλεψα για δυο χρόνια στην δισκογραφική εταιρεία του Ορφανίδη. Στη Σχολή Σταυράκου ήταν συμφοιτητής μου ο Δημήτρης Κολλάτος, ο Σταύρος Τσιώλης, ο Ανδρέας Ανδρεαδάκης και ο Στυλιανού. Στα εμφανιστήρια του Φίνου, στην οδό Χίου 53, δούλευα δωρεάν, για να μάθω τη δουλειά. Εκεί γνώρισα τον Παντελή Βούλγαρη. Τυπώναμε φωτογραφίες από τα φιλμ.
-Ποιοι σας δίδαξαν στη Σχολή Σταυράκου;
Είχα καθηγητή τον Γρηγόρη Γρηγορίου, τον Ρόβηρο Μανθούλη, τον Φώτη Μεσθεναίο, τον Πέλο Κατσέλη και τον Γιάννη Μπακογιαννόπουλο.
-Ξέρω ότι πολύ νωρίς γνωρίσατε τον Γιώργο Τζαβέλλα.
Ήμουν πιτσιρικάς ακόμα όταν τον γνώρισα. Είχε κλείσει τότε το ψαράδικό του ο πατέρας μου στη λαϊκή αγορά του Μεταξουργείου και δούλευε σε ένα άλλο στην οδό Λέκκα. Στην συμβολή των οδών Λέκκα και Κολοκοτρώνη, ο Τζαβέλλας είχε μια πολυκατοικία. Μια μέρα που έβγαινε από την είσοδο τον είδα και του μίλησα. Οκτώ χρονών ήμουν. «Κύριε Τζαβέλλα θέλω να έρθω μαζί σας να δω ένα γύρισμα» του είπα. Ρώτησα τον πατέρα μου και εκείνος με άφησε και πήγα και είδα γύρισμα με τον Ορέστη Μακρή για τον Μεθύστακα. Μαγεία…
-Από τα πρώτα σας χρόνια δουλέψατε με τον Αλέκο Σακελλάριο. Πως ήταν σαν συνεργάτης;
Δούλεψα μαζί του σαν δεύτερος βοηθός. Πρώτος βοηθός σκηνοθέτη ήταν ο Κώστας Λυχναράς. Ο Αλέκος Σακελλάριος ήταν ψυχούλα. Ήταν ο πρώτος που έβαλε τους ηθοποιούς να παίζουν κανονικά, όχι με στόμφο όπως συνήθιζαν μιας και ήταν θεατρικοί ηθοποιοί. Γεννούσε διαρκώς ιδέες. Ξέρεις πόσα τραγούδια, πόσα θεατρικά έργα και ταινίες έχει γράψει; Άσε που το χιούμορ του δεν το εγκατέλειπε ποτέ. Θυμάμαι μια φορά που είχα πάει να τον δω στο νοσοκομείο που νοσηλευόταν. Ήταν λίγο πριν πεθάνει. Ήμουν μαζί με τον Τάκη Βουγιουκλάκη και τον Μίμη Πλέσσα. «Τι κάνεις βρε Αλέκο;» τον ρώτησε ο Μίμης. «Άσε ρε Μίμη, δεν με βλέπεις; Σαν την ΕΥΔΑΠ κατάντησα» του απάντησε ο Σακελλάριος. «Αλέκο μου, αυτά τα χρειάζεσαι για να σου δίνουν τροφή. Πως θα ζήσεις χωρίς τροφή;» του είπε ο Πλέσσας. «Σοβαρά ρε Μίμη;» του λέει ο Σακελλάριος. «Κάτσε να σου κάνω το τραπέζι» Μείναμε άφωνοι. Ήταν ετοιμοθάνατος και έκανε πλάκα μέχρι την τελευταία στιγμή.
–Με ποιον άλλο σκηνοθέτη συνεργαστήκατε σαν βοηθός;
Με τον Κώστα Ασημακόπουλο σε πολλές ταινίες, όπως στην Οικογένεια Χωραφά με πρωταγωνιστές τον Αλέκο Αλεξανδράκη και την Μάρω Κοντού.
-Πότε κάνατε τη πρώτη σας ταινία;
Το 1964. Ήταν η δεκαετία των μελό ταινιών. Ήμουν βοηθός σε μια ταινία που ετοίμαζε ο στιχουργός Πυθαγόρας. Είχε γράψει ένα τραγούδι εκείνη τη περίοδο που είχε κάνει μεγάλη επιτυχία, το Κάθε Λιμάνι Και Καημός. Μετά έγραψε και ένα σενάριο με τον ίδιο τίτλο. Η ταινία ήταν σε παραγωγή του Ανδρέα Αναστασάτου. Ο Πυθαγόρας έπαιζε κιόλας. Μαζί με την Γκέλυ Μαυροπούλου, τον Στέφανο Στρατηγό, τον Λαυρέντη Διανέλλο και τον Βασίλη Καίλα. Ο Πυθαγόρας, προς τιμήν του βγήκε μπροστά, πήγε και είπε στον Αναστασάτο ότι την ταινία την σκηνοθέτησα εγώ παρότι με είχε πάρει για δικό του βοηθό. Και έτσι, έκανα το ντεμπούτο μου σαν σκηνοθέτης. Με το όνομα μου στους τίτλους της ταινίας. Στη συνέχεια έκανα την δεύτερη ταινία μου πάλι σε παραγωγή του Ανδρέα Αναστασάτου. Ξανά σε σενάριο του Πυθαγόρα και είχε τον τίτλο Θύελλα Σε Παιδική Καρδιά. Εκεί έπαιζε ο Πυθαγόρας, η Άντζελα Ζήλεια και ο Βασίλης Καίλας. Ε, μετά πήρα φόρα και γύριζα ταινία πάνω στην ταινία.
-Από τις πρώτες σας ταινίες, εκείνης της περιόδου, ξεχωρίζω το Στον Δάσκαλο Μας Με Αγάπη με τον Άγγελο Αντωνόπουλο, τον Γιάννη Αργύρη και τον Βασίλη Καίλα.
Ωραία ταινία. Κάπου στο Πήλιο την είχα γυρίσει. Σε ευχαριστώ που μου το λες.
-Τη δεκαετία του 70 ασχοληθήκατε με τις ερωτικές ταινίες. Γιατί στραφήκατε στο συγκεκριμένο είδος
Βγήκε η τηλεόραση και έκανε μεγάλη ζημιά στον κινηματογράφο. Έπρεπε να ζήσω. Τι να έκανα; Να άλλαζα επάγγελμα; Κατόπιν παρότρυνσης του παραγωγού Γρηγόρη Δημητρόπουλου γύρισα τη πρώτη μου ερωτική ταινία, το Ερωτικό Ξύπνημα. Τα γυρίσματα έγιναν στον Πόρο και έπαιζε η Δώρα Σιτζάνη και ο Γιώργος Εμιρζάς. Η ταινία μεταγλωττίστηκε και διανεμήθηκε σε πολλές χώρες του εξωτερικού. Τη δεκαετία του 70 έκανα πολλές ερωτικές ταινίες. Την Πρόκλησις, την Ιδιωτική Μου Ζωή, τα Παιδιά των Λουλουδιών και άλλες. Οι περισσότερες ταινίες ήταν σε σενάριο του Γιάννη Τζιώτη.
-Είχαν πρωταγωνιστήσει μεγάλοι σταρς της εποχής στις ταινίες αυτές.
Βέβαια. Και γυναίκες πρωταγωνίστριες και άνδρες πρωταγωνιστές. Η Μπέτυ Αρβανίτη, η Ελένη Ανουσάκη, η Έλενα Ναθαναήλ, η Άννα Φόνσου, ο Ανδρέας Μπάρκουλης και ο Κώστας Καραγιώργης. Και άλλοι πολλοί. Μέχρι και με τον Udo Kier συνεργάστηκα, τον γνωστό Γερμανό ηθοποιό που πέθανε πέρυσι. Μάλιστα, στις ερωτικές μου ταινίες είχαν ακουστεί ορισμένα τραγούδια που έγραψαν ιστορία τα μετέπειτα χρόνια.
-Σε ποια τραγούδια αναφέρεστε;
Στο Μάνα Δεν Φυτέψαμε που πρώτα το τραγούδησε ο Γιάννης Πάριος στην Πρόκλησις και το Αχ Χελιδόνι Μου που το τραγούδησε στην Ιδιωτική Μου Ζωή η Λίτσα Σακελλαρίου. Αργότερα, μπήκανε σε δίσκους του Μάνου Λοίζου και τα τραγούδησε και τα δυο ο Γιώργος Νταλάρας.
-Πως γεννήθηκε η φήμη ότι οι ταινίες αυτές ήταν πορνό;
Στις διανομές που κάναμε στους κινηματογράφους της Γερμανίας, οι υπεύθυνοι άλλαζαν τις κόπιες και βάζανε στα κοντινά πλάνα πρόσθετα δικά τους πλάνα με γεννητικά όργανα. Ουσιαστικά κάνανε καινούργιο μοντάζ φτιάχνοντας νέες ταινίες. Φτιάχνανε καθαρό πορνό. Όταν το μάθαμε, σκεφτήκαμε να κινηθούμε νομικά αλλά ήταν τεράστια τα έξοδα. Δεν αντέχαμε οικονομικά να τους κυνηγήσουμε. Δε θα βρίσκαμε άκρη.
-Τη δεκαετία του 80 μετατοπίζεστε στο είδος της κωμωδίας με ταινίες που έγιναν καλτ.
Το 1980 γυρίστηκε η Νεφέλη στο Άστρος Κυνουρίας. Ήταν συμπαραγωγή με Ισπανούς παραγωγούς. Έπαιζε και ο Αντώνης Παπαδόπουλος εκεί. Επειδή όμως στο μοντάζ είδα ότι είχε βγει μεγάλη σαν διάρκεια, με τη βοήθεια του Αντώνη Τέμπου κόψαμε τις σκηνές με τον Παπαδόπουλο και από το υλικό που έμεινε γεννήθηκε ο Κος Εξουσίας. Δηλαδή από μία ταινία βγήκαν δυο ταινίες. Η μία ήταν ερωτική και η άλλη κωμική. Έπειτα, την ίδια χρονιά γύρισα τον Παρθενοκυνηγό με τον Σωτήρη Μουστάκα.
-Με τον Μουστάκα κάνατε αρκετές ταινίες μαζί.
Ναι. Και όλες επιτυχημένες. Τη Νονά, το Μεγάλο Ρουθούνι, το Ψώνιο και τον Μήτσο τον Ρεζίλη. Ειδικά στη τελευταία έδωσε ρέστα με τις μεταμορφώσεις και τους αυτοσχεδιασμούς του. Μοναδική περίπτωση ο Σωτήρης.
-Και με τον Κώστα Βουτσά δουλέψατε συχνά.
Άλλος ένας μεγάλος ηθοποιός. Ακόμα μέχρι σήμερα έχει μείνει το σλόγκαν από τον Τελευταίο Άντρα. «Λούλα! Παντόφλες».
-Η συνεργασία με τον Στάθη Ψάλτη πως ήταν;
Άψογη. Τον πίστεψα πολύ τον Στάθη. Ήταν πηγαίος και ορμητικός. Στο Τροχονόμος Βαρβάρα, στα Καμάκια και στο Και Ο Πρώτος Ματάκιας.
-Το 1982 κυκλοφορεί η ταινία σταθμός, η θρυλική Ρόδα Τσάντα και Κοπάνα
Ήθελα να κάνω μια κωμωδία με νεαρούς πρωταγωνιστές και να περιγράφει πλάκες που γινόντουσαν στα σχολεία. Μεταξύ μας, ποιος δεν έκανε πλάκα και χαβαλέ όταν ήταν μαθητής; Ήμουν σίγουρος πως θα κάνει επιτυχία. Παράλληλα, σκεφτόμουν ότι η μόνη ταινία που εκτυλισσόταν σε σχολείο ήταν το Ξύλο Βγήκε Απ’ Το Παράδεισο του Σακελλάριου, στην οποία συμπτωματικά ήμουν και τρίτος βοηθός. Δεν είχε βγει άλλη δεύτερη.
-Και πως την υλοποιήσατε;
Ζήτησα να μεσολαβήσει ο Γιώργος Σπέντζος και να ζητήσει από την σύζυγό του Κατερίνα Ζηρίδη, από τα Λύκεια Ζηρίδη, να μου παραχωρήσουν τον χώρο για γύρισμα. Με άφησαν και η ιδέα έγινε πραγματικότητα. Ο αδερφός μου ο Γιάννης Σκλάβος έγραψε το σενάριο και εγώ το σκηνοθέτησα. Η ταινία έχει το εξής συναρπαστικό. Συνυπάρχουν ηθοποιοί του παλιού καλού κινηματογράφου όπως ο Μίμης Φωτόπουλος, ο Νίκος Ρίζος και ο Μάκης Δεμίρης μαζί με νεότερους όπως ο Σταμάτης Γαρδέλης, ο Γιώργος Ρήγας και ο Στηβ Ντούζος.
-Το 1982 κάνατε και ταινία με τον Κώστα Γκουσγκούνη.
Απίστευτος τύπος και καλός άνθρωπος ο Κώστας. Ήταν φωτογράφος, ξέρεις. Είχε ένα φωτογραφείο στον Χολαργό. Πήγα και του πρότεινα να κάνουμε μια κωμωδία που να παίζει τον εαυτό του. Ουσιαστικά, επρόκειτο για την ιστορία με έναν θρυλικό ηθοποιό ερωτικών ταινιών ο οποίος αντιμετώπιζε σεξουαλικό πρόβλημα και δεν μπορούσε να ανταποκριθεί. Ξετρελάθηκε με την ταινία ο Κώστας και συμφώνησε να την γυρίσουμε αμέσως. Για αυτό και την ταινία την βγάλαμε Ήταν Άξιος. Τη γυρίσαμε στον Πόρο.
-Ποιο ήταν το όραμα σας με τις κωμωδίες αυτές;
Απλό. Ήθελα να κάνω τον κόσμο να γελάει και να περνάει καλά. Και φυσικά, να έχουν αποδοχή και να φέρνουν εισιτήρια ώστε να μπορώ να γυρίσω και άλλες ταινίες.. Πάντα ήθελα να έχω γραφείο διανομής και να κάνω συμπαραγωγές με άλλους. Δεν έμπλεξα ποτέ με επιχορηγήσεις και με το ΕΚΚ.
-Μέσα στις ταινίες που γυρίσατε τη δεκαετία του 80 υπάρχει και μια δραματική, το Αγόρια στη Πορνεία.
Πραγματικά, πρόκειται για μια ξεχωριστή ταινία. Άκου να σου πω μια ιστορία που δεν είναι γνωστή. Η ταινία βασίστηκε στο βιβλίο του εξαιρετικού ερευνητή και δημοσιογράφου Κώστα Τσαρούχα. Στην αρχή ξεκίνησα γύρισμα έχοντας ως πρωταγωνιστή για τον ρόλο του δημοσιογράφου τον Γιάννη Μπέζο, ο οποίος τότε ήταν νέος και άγνωστος.
-Και πως πήρε ο Μιχάλης Μανιάτης τον ρόλο του;
Θα σου πω τώρα. Όλα πήγαιναν καλά. Μετά από το γύρισμα μιας εβδομάδας με φώναξε ο Γιώργος Καραγιάννης στο γραφείο του με τον οποίο κάναμε τη συμπαραγωγή της ταινίας. Μου ζήτησε να αντικαταστήσουμε τον Μπέζο με έναν άλλον ηθοποιό επειδή ήταν άγνωστος και φοβόταν μήπως η ταινία δεν πάει καλά. Διάλεξε τον Μανιάτη επειδή τρία χρόνια πριν, το 1982 είχε κυκλοφορήσει ο Άγγελος του Γιώργου Κατακουζηνού και είχε κάνει μεγάλη επιτυχία.
-Φαντάζομαι θα ένιωσε άβολα ο Γιάννης Μπέζος;
Πώς θα ένιωθε; Τον φώναξα στο γραφείο μου, εδώ που καθόμαστε τώρα και του το ανακοίνωσα. Να σου πω την αλήθεια, δεν ήθελα να το κάνω. Το πίεσε η παραγωγή. Το Αγόρια Στη Πορνεία ήταν ωραία ταινία αλλά δεν πήγε καλά. Πολεμήθηκε και απαγορεύτηκε. Ακόμα και ο Τσαρούχας κυνηγήθηκε. Αφού μιλούσε για κύκλωμα πορνείας ανηλίκων με εμπλεκόμενους δικαστές και πολιτικούς.
-Επίσης, δραματική αλλά με κωμικά στοιχεία ήταν το Επάγγελμα Γυναίκα που βγήκε το 1986. Θα την χαρακτήριζα και προχωρημένη, μέσα στο κυρίαρχο στο κλίμα της εποχής.
Ανήκει μέσα στις τρεις αγαπημένες μου ταινίες που έχω γυρίσει. Στη ταινία αυτή, έλαμψε η Πηνελόπη Πιτσούλη. Έπαιξε δραματικά. Αντίθετα, ο Κώστας Τσάκωνας που έκανε τον σύζυγό της έπαιξε κωμικά. Υπερέβαλλε σε κάποια σημεία… Η ταινία μιλούσε για την καταπίεση που βίωναν οι γυναίκες μέσα στον γάμο, τα βάρη και τις ευθύνες που τα σήκωναν όλα μόνες τους.
-Προς τα τέλη της δεκαετίας του 80 ήρθαν και οι βιντεοταινίες.
Τις βιντεοταινίες μου τις έκανα με επαγγελματισμό. Ήταν σωστές και δουλεμένες. Ακόμα και αν ήταν διαφορετικές οι συνθήκες σε σχέση με τις κινηματογραφικές ταινίες, ακόμα και αν ο χρόνος που είχα στη διάθεση μου ήταν μικρότερος, δεν έπεφτα ποτέ κάτω από δέκα μέρες γύρισμα. Δεν τις έβλεπα σαν αρπαχτές.
-Με το θέατρο ασχοληθήκατε;
Είχα ανεβάσει κάποιες επιθεωρήσεις σε κείμενα του Γιώργου Λαζαρίδη, του Κώστα Παπαδούκα και του Κώστα Πρετεντέρη. Θυμάμαι όμως που ανέβασα το 1975 τα Διονυσιακά Όργια στο ΠΕΡΟΚΕ. Την επόμενη χρονιά βάλανε φωτιά στο θέατρο και έγιναν όλα στάχτη. Εκτός από μια αφίσα της παράστασης που την έχω ακόμα.
-Περάσατε και από την τηλεόραση σαν σκηνοθέτης.
Ναι, σκηνοθέτησα τηλεοπτικές σειρές. Πρώτη φορά ήταν το 1978 με τον Ταξιτζή. Στη συνέχεια το 1985 έκανα το Κλέφτες και Αστυνόμοι Σε Δράση και πιο μετά, το 1990 στον Ant1 έκανα το Ιστορίες Χωρίς Δάκρυα με τον Κώστα Βουτσά. Στη σειρά αυτή έβαζα να παίζει συχνά ο Γιάννης Μπέζος, ο Πέτρος Φιλιππίδης και ο Τάσος Παλαντζίδης. Τελευταία σειρά ήταν Οι Εργένηδες το 1991 με τον Γιώργο Βογιατζή, τον Γιάννη Μιχαλόπουλο και τον Τάσο Πεζιρκιανίδη.
-Τηλεοπτικά συνδεθήκατε με την Αννίτα Πάνια. Από το Χρυσό Κουφέτο μέχρι τα Παρατράγουδα. Τι σας τράβηξε σε εκείνη;
Η Αννίτα με μάγεψε από την πρώτη στιγμή με την παρουσία της. Δεν μιλάω για την ομορφιά της, αλλά για την ενέργεια που εξέπεμπε. Με το που την είδα για πρώτη φορά, με κέρδισε ο τρόπος που τα έλεγε. Είχε κάτι το μοναδικό, το ξεχωριστό. Και της πρότεινα να κάνουμε τηλεόραση.
-Είχε ασχοληθεί με τον χώρο;
Η Αννίτα είχε σπουδάσει γαλλική φιλολογία και έκανε μαθήματα σε παιδάκια. Δεν ήξερε από παρουσίαση. Δική της ιδέα ήταν το project για το Χρυσό Κουφέτο. Να κάνουμε προξενιά και να βάζουμε τον κόσμο να παντρεύεται. Στην αρχή δυσκολεύτηκα. Όλοι την απορρίπτανε για να παρουσιάσει το Χρυσό Κουφέτο. Τελικά, τα καταφέραμε. Έγινε χαμός. Ξεκινήσαμε στο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, έπειτα βρεθήκαμε στο NEW CHANNEL και μετά κλείσαμε συμβόλαιο για το STAR. Μερικά χρόνια μετά κάναμε τα Παρατράγουδα. Μεγάλη επιτυχία και αυτά.
-Έχετε διαγράψει μια γεμάτη κινηματογραφική διαδρομή. Υπάρχουν ανικανοποίητες καλλιτεχνικές επιθυμίες;
Έχω σκηνοθετήσει 115 ταινίες. Δεν είμαι αχάριστος για όσα κατάφερα. Αυτό που θέλω είναι να κάνω ταινία το Τολμώ, το αυτοβιογραφικό βιβλίο τηςΣπεράντζας Βρανά. Μακάρι να με έχει ο Θεός καλά να το κάνω και αυτό.
-Πώς σας φαίνεται το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα;
Απαράδεκτο. Δεν θα πω παραπάνω…
-Σε τι κατάσταση βρίσκεται η νέα γενιά;
Θα πω κάτι βαρύ, χωρίς να σημαίνει ότι αναφέρομαι σε όλα τα νέα παιδιά. Δεν μπορώ αυτούς που είναι όλη μέρα με ένα κινητό στο χέρι σαν αποβλακωμένοι. Θα τους καταστρέψει αν δεν το χρησιμοποιήσουν σωστά.
-Σας απασχολεί το ζήτημα της τεχνητής νοημοσύνης;
Είναι φόβος και τρόμος. Αλλά ταυτόχρονα μεγάλο εργαλείο. Ανάλογα στα χέρια που βρίσκεται. Δεν θα ζήσω όμως για να δω τι επιπτώσεις θα έχει στις ζωές των ανθρώπων
-Πως αντιλαμβάνεστε την ελληνική κοινωνία;
Κοιμάται ύπνο βαθύ. Βρίσκεται σε κακό χάλι ο λαός μας. Δεν ξέρω που θα καταλήξει αυτή η κατάσταση που επικρατεί.
-Τι άνθρωπος είναι ο Όμηρος Ευστρατιάδης;
Ένας άνθρωπος όπως όλοι.
-Αν γυρίζατε τον χρόνο πίσω υπάρχει κάτι που θα αλλάζατε;
Έχω κάνει σωστά, έχω κάνει και λάθη. Γιατί να τα αλλάξω; Αυτά με έφεραν εδώ.
-Νιώθετε ευτυχία
Ξεκίνησα από το τίποτα και έζησα περισσότερα πράγματα από όσα ονειρεύτηκα. Να μην είμαι χαρούμενος;
-Ο μεγάλος σας φόβος;
Οι αρνητικές επιπτώσεις της τεχνολογίας πάνω στα νέα παιδιά.
-Το καταφύγιο σας;
Το γραφείο μου στην Κάνιγγος. Εδώ που βρισκόμαστε τώρα και μιλάμε.
-Πότε κλάψατε τελευταία φορά;
Δεν κλαίω συχνά.
-Τα όνειρα σας για το μέλλον;
Είμαι 88 χρονών. Λες να έχω μέλλον;
-Η συμβουλή που θα δίνατε σε έναν άνθρωπο για να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα;
Να παλέψει για κάτι που αγαπάει. Αν δεν το αγαπάει δεν θα τα καταφέρει. Με το ζόρι δεν γίνεται τίποτα στη ζωή.
-Τι σας έρχεται στο μυαλό όταν λέτε το όνομα Όμηρος Ευστρατιάδης;
Δεν καβάλησα ποτέ το καλάμι.
-Κύριε Ευστρατιάδη σας ευχαριστώ πολύ για την επικοινωνία μας.
Εγώ σε ευχαριστώ.
Συνέντευξη στον Χρήστο Ηλιόπουλο
