Κάθε χρόνο, η επέτειος του Πολυτεχνείου αποτελεί μια ζωντανή υπενθύμιση της δύναμης που μπορεί να έχει η συλλογική δράση απέναντι στην καταπίεση.
Τα γεγονότα του Νοεμβρίου του 1973 δεν είναι απλώς μια ιστορική στιγμή, αλλά ένα σύμβολο που συνεχίζει να εμπνέει γενιές. Οι φοιτητές που κατέλαβαν το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο δεν διεκδικούσαν μόνο ακαδημαϊκή ελευθερία· ύψωσαν τη φωνή τους απέναντι στη δικτατορία, απαιτώντας δημοκρατία, δικαιώματα και αξιοπρέπεια.
Η εξέγερση κορυφώθηκε με το περίφημο μήνυμα του ραδιοφωνικού σταθμού: «Εδώ Πολυτεχνείο». Αυτή η φράση παραμένει μέχρι σήμερα ένα ηχηρό κάλεσμα αφύπνισης, μια κραυγή ανθρώπων που αρνήθηκαν να αποδεχθούν το σκοτάδι της ανελευθερίας. Παρά την καταστολή και τη βίαιη επέμβαση των τανκς, το Πολυτεχνείο έμελλε να γίνει σημείο καμπής. Ανέδειξε ότι η κοινωνία είχε αρχίσει να αντιστέκεται και ότι η δικτατορία βρισκόταν πλέον σε τροχιά κατάρρευσης.
Πενήντα και πλέον χρόνια μετά, το μήνυμα του Πολυτεχνείου παραμένει επίκαιρο. Σε μια εποχή που οι δημοκρατικοί θεσμοί δοκιμάζονται διεθνώς, η μνήμη της εξέγερσης λειτουργεί ως πυξίδα. Υπενθυμίζει ότι η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη και ότι απαιτεί συμμετοχή, εγρήγορση και συνεχή υπεράσπιση. Οι νέοι σήμερα καλούνται όχι να αναπαραστήσουν το παρελθόν, αλλά να εμπνευστούν από αυτό και να διεκδικήσουν έναν κόσμο πιο δίκαιο, πιο ανοιχτό και πιο ανθρώπινο. Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει μόνο στην Ιστορία· ανήκει σε όλους μας. Είναι ένας ζωντανός θεσμός μνήμης και δημοκρατικής συνείδησης. Κάθε επέτειος μάς καλεί να σταθούμε απέναντι σε κάθε μορφή αυταρχισμού και να υπερασπιστούμε τις αξίες που οι αγωνιστές του 1973 διεκδίκησαν με θάρρος και αυτοθυσία.
Μικρός τύμβος (Πολυτεχνείο)- Νικηφόρος Βρεττάκος
Δίχως τουφέκι και σπαθί, με τον ήλιο στο μέτωπο, υπήρξατε ήρωες και ποιητές μαζί. Είστε το Ποίημα.
Απλώνοντας το χέρι μου δεν φτάνει ως εκεί που ωραία λουλούδια τις μορφές σας
Λιτανεύει ο αέρας της αρετής. Ω παιδιά μου, μπροστά σ’ αυτό το ποίημα μετράει μόνο η σιωπή.
Διαβάστε περισσότερες απόψεις: εδώ
